Եկեղեցական խնդիրների նկատմամբ ճիշտ վերաբերմունք | Ekeghecakan Khndirneri Nkatmamb Chisht Verabermunq



Գրքեր

Եկեղեցական խնդիրների նկատմամբ ճիշտ վերաբերմունք

- Հա՛յր, երբ ինչ-որ բարդ խնդիրներ են առաջանում Եկեղեցում, ինչպե՞ս պետք է դրանց ճիշտ վերաբերվել:

- Պետք է ծայրահեղություններից խուսափել: Ծայրահեղությունների օգնությամբ խնդիրները չեն լուծվում: Հնում նպարավաճառը գոգաթիակով վերցնում էր շաքարավազը, ձավարը և այլն և քիչ-քիչ ավելացնում կշեռքի վրա: Այդ կերպ նա ճշգրտության էր հասնում, և կշեռքը հավասարակշռության էր գալիս: Այսինքն, նա միանգամից, կտրուկ չէր լցնում ամբողջը կշեռքի վրա կամ վերցնում դրա վրայից: Երկու ծայրահեղություններն էլ միշտ տանջում են Մայր Եկեղեցուն: Եվ նրանք, ովքեր հետևում են այդ ծայրահեղություններին, նույնպես տառապում են, որովհետև սովորաբար յուրաքանչյուր ծայրահեղություն ցավոտ կերպով ծակում է իր սուր ծայրով: Դա նման է նրան, որ իր ծայրահեղության մի ծայրից բռնվի դիվահարը՝ հոգևոր առումով անամոթ, ամեն ինչ արհամարհող մարդը, իսկ մյուս ծայրից խելագարը համառի, որի հիմար նախանձախնդրությունը միացած է նեղմտությանը: Այսինքն, հոգևոր առումով անամոթ մարդը երբեք համաձայնության չի գա հիմար նախանձախնդրությամբ խանդող զիլոտի հետ: Այդ մարդիկ իրար կծեծեն ու կխժռեն, որովհետև երկուսն էլ զրկված են աստվածային շնորհից: Եվ այդժամ, Աստված մի արասցե, երկու ծայրահեղությունները կարող են մշտապես խոցել միմյանց, որի վերջն այդպես էլ չի երևա: Իսկ ահա նրանք, ովքեր կկարողանան երկու ծայրահեղությունների ծայրերը մեկը մյուսի առջև այնպես թեքել, որ դրանք միանան, համախոհ դառնան, հաշտվեն՝ Քրիստոսի կողմից երկու անթառամ պսակի կարժանանան:

Մենք պետք է ուշադիր լինենք, որպեսզի խնդիրներ չառաջացնենք Եկեղեցում և պատահող մարդկային փոքրիկ թուլությունները չուռճացնենք, որպեսզի ավելի մեծ չարիք չգործենք և բանսարկուին ուրախանալու առիթ չտանք: Նա, ով մի փոքրիկ անկարգություն տեսնելով, սաստիկ հուզվում է և զայրույթով նետվում այն շտկելու, նման է անմիտ դպիրի, ով, տեսնելով, որ մոմը հոսում է, նետվում է այն ուղղելու՝ ճանապարհին աղոթողներին հարվածելով ու վայր գցելով, մոմակալները շրջելով և սարսափելի անկարգություն ստեղծելով Պատարագի ժամանակ: Դժբախտաբար մեր օրերում շատերն են ալեկոծում Մայր Եկեղեցին. ոմանք՝ կրթվածները, ուղեղով են կառչել դավանաբանությանը, բայց ոչ Սուրբ Հայրերի ոգով: Մյուսները՝ անկիրթները, նույնպես կառչել են դավանաբանությունից, բայց ատամներով: Այդ պատճառով էլ եկեղեցական որևէ խնդիր քննարկելիս կրճտացնում են դրանք և այդ կերպ Եկեղեցուն ավելի մեծ վնաս է հասցվում, քան մեր Ուղղափառության թշնամիներից: Լավ է, երբ գետը ո՛չ չափազանց արագահոս է, որովհետև այդժամ ջուրը տանում է ծառերը, քարերը, մարդկանց, և ոչ էլ՝ չափազանց ծանծաղ, որովհետև այդ դեպքում այն մոծակներով լի ճահճի է վերածվում:

Կան նաև մարդիկ, ովքեր ոչ թե ընդհանուր բարօրությամբ են զբաղված, այլ փոխադարձ քննադատությամբ: Մարդն ուրիշին ավելի շատ է հետևում, քան ինքն իրեն: Նա սպասում է, թե իր ընդդիմախոսն ինչ կգրի կամ կասի, որպեսզի դրանից հետո անողոք հարված հասցնի նրան, և դա այն դեպքում, երբ եթե ինքը նույնը ասեր կամ գրեր, ապա իր մտքերը կհիմնավորեր սուրբգրային և Սուրբ Հայրերից բազմաթիվ մեջբերումներով: Այդպիսի մարդու գործած չարիքը մեծ է, քանի որ մի կողմից նա անարդարություն է գործում իր մերձավորի հանդեպ, իսկ մյուս կողմից ջախջախում է նրան հավատացյալների աչքին: Ի հավելումն այդ ամենի՝ այդպիսի մարդը հաճախ գայթակղեցնում է թույլ մարդկանց հոգիները, և այդ կերպ անհավատություն սերմանում նրանցում: Ոմանք, իրենց չարությունն արդարացնելով, ուրիշներին են մերկացնում, այլ ոչ թե իրենց, և ավետարանական խոսքերը չարաշահելով, թե՝ «կասես հավատացյալների ժողովում» (Մտթ. 18:17), ներեկեղեցական ինչ-ինչ խնդիրներ խայտառակորեն ցուցադրում են ամբողջ աշխարհին՝ բոլոր անկյուններում փողահարելով մի բանի մասին, որի մասին նույնիսկ վայել չէ խոսել: Թող այդ մարդիկ իրենց փոքր եկեղեցուց սկսեն՝ իրենց ընտանիքից կամ վանական եղբայրությունից, և եթե դա նրանց դուր գա, ապա արդեն հետո թող խայտառակեն նաև Մայր Եկեղեցին: Ես կարծում եմ, որ բարի զավակները երբեք իրենց մորը չեն մեղադրի որևէ բանում:

Եկեղեցուն տարբեր մարդիկ են պետք: Ե՛վ նրանք, որ առանձնանում են փափուկ բնավորությամբ, և՛ խիստ բնավորություն ունեցողներն իրենց ծառայությունն են բերում Եկեղեցուն: Մարդու մարմնին բազմազան կերակուր է անհրաժեշտ՝ և՛ քաղցր, և՛ թթու, նույնիսկ խատուտիկի դառը տերևներն են անհրաժեշտ: Չէ որ յուրաքանչյուր կերակուր իրեն հատուկ նյութերն ու վիտամիններն ունի: Այդպես էլ Եկեղեցու Մարմնին տարբեր խառնվածքի տեր մարդիկ են անհրաժեշտ: Նրանք լրացնում են միմյանց խառնվածքները: Մեզանից յուրաքանչյուրը պարտավոր է համբերությամբ տանել ոչ միայն մեր մերձավորի հոգեկերտվածքի առանձնահատկությունները, այլ նույնիսկ այն թուլությունները, որ կան նրանում որպես մարդ: Սակայն, ցավոք, ոմանք ոչ խելամիտ պահանջներ ունեն ուրիշների նկատմամբ: Նրանք ուզում են, որ բոլորը նույն հոգեկերտվածքն ունենան, ինչ՝ իրենք, և երբ մեկը տարբերվում է իրենցից, օրինակ՝ ավելի ներողամիտ կամ կտրուկ բնավորությամբ, ապա նրանք իսկույն եզրակացնում են, որ նա հոգևոր մարդ չէ:

 

Հայր Պաիսիոս Աթոսացու «Ցավով և սիրով՝ ժամանակակից մարդու մասին» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

 

 

14.06.18
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․