19 Նոյեմբեր, Գշ, Հիսնակաց պահքի Բ օր

Գրքեր

Կրե՞լ, թե՞ քարշ տալ

Ճգնավորներից մեկն ասաց. «Գլխավորը խաչը կրելն է, այլ ոչ թե քարշ տալը: Քարշ տալը չափազանց ծանր է»:

Կրել նշանակում է արիաբար «ճանապարհ հարթել» այն ամենի միջով, ինչը մեզնից յուրաքանչյուրին խանգարում է Քրիստոսի ետևից գնալ՝ օրեցօր քեզ հաղթահարելով, օրեցօր ուղղվելու սկիզբը դնելով:

Քարշ տալ նշանակում է թուլակամություն անել, խղճալ քեզ, վախենալ հավիտենական կործանումից և գործնականում ոչինչ չանել սեփական փրկության համար:

Թեև, այլ խաչ էլ է լինում՝ հիվանդությունների, ձախորդությունների, վշտերի, անարդարացի վիրավորանքի:

Եվ դա էլ կարելի է կրել, բայց կարելի է նաև քարշ տալ:

Կարելի է շնորհակալություն հայտնել Աստծուն կամ գոնե անընդհատ կրկնել. «Արժանի հատուցումն եմ ստանում՝ ըստ իմ գործերի» (հմմտ. Ղուկ. 23:41):

Եվ կարելի է անվերջ փոքրոգություն անել, տրտնջալ, անվերջ պնդել. «Ախր ինչո՞ւ հենց ես, ո՞ր մեղքիս համար», մոռանալով, որ ինչպիսին էլ մեզ ուղարկված խաչը լինի, միևնույն է, ծառը, որից այն պատրաստված է, աճել է մեր սրտի հողի վրա:

Նաև մոռանալով, որ մահապատժի գործիքից Տերը փոխեց այն փրկության գործիքի: Ոչ միայն Իր Խաչը, երբեմնի Գողգոթայում կանգնած, այլև մեր փոքր, հազիվ նշմարելի խաչերից յուրաքանչյուրը…

 

Վանահայր Նեկտարի (Մորոզով)

Ռուսերենից թարգմանեց Էմիլիա Ապիցարյանը

01.01.19
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․