1 Հունիս, Բշ, Բ օր Հոգեգալստյան, Պահք

Գրքեր

Սաղմոս ՃԼ

Աստիճանների օրհներգություններ

Սրբերի խոնարհությունն է ցույց տալիս՝ ասելով.

1. Տէր, ո՛չ բարձրացաւ սիրտ իմ. և ո՛չ զբօսան աչք իմ:

Տե՛ր, սիրտս չգոռոզացավ, և աչքերս վերևից չնայեցին:

Դանիելը, երեք մանուկները և Մուրթքեն, թեև իշխանության հասան ու բարձրացաև, նրանց միջոցով հիասքանչ հրաշքներ գործվեցին [սակայն նրանց սիրտը չգոռոզացավ], որովհետև սրտի գոռոզության պատճառով ոչ միայն ամբարիշտներն են ապականվում, այլև սրբերը, ինչպես Օզիան, Եզեկիան, որ հիվանդություն ստացավ, դրա համար էլ Տերն ասում էր. «Սովորե՛ք ինձնից, որ հեզ եմ» (Մատթ. 11:29): Սիրտ ասելով նկատի ունի հոգին, որ չլինի չար հոգու նման, որ ցանկանում էր աթոռը արձունքներում դնել: Եվ աչքերս վերևից չնայեցին, այսինքն՝ անգամ մտքով չդեգերեցի գոռոզության խորհուրդներով, և մարմնավոր աչքերը բազում բաներ են կերպարանավորում՝ խեթ նայելով, ակնարկելով և հոնքերը կիտելով, սակայն Տիրոջ մտերիմներից ոչ ոք այդպես չարեց, և Պողոսն էլ հպարտությամբ պարծենալն անզգամություն է համարում, թեև արդար է:

Ո՛չ գնացի ես ընդ մեծամեծս. և ոչ ընդ այնոսիկ, որ սքանչելի եղեն քան զիս:

Ես մեծամեծների հետ ոտք չդրի, ոչ էլ նրանց հետ, ովքեր բարձր են ինձնից:

Հպարտ մեծամեծների հետ, ինչպես Դանիելը [ոտք չդրեց] պարսիկների ու մարերի իշխանների հետ, և Մուրթքեն՝ Համանի: Ոչ էլ նրանց հետ, ովքեր բարձր են ինձնից. Նաբուգոդոնոսորի և Կյուրոսի, որ Բելին ու վիշապին էին երկրպագում: Նաև առաջին սքանչելի սրբերի հետ չէին հավասարեցնում իրենց, այլ ասում էին. «ամոթահար եղանք ու նախատինք քո պաշտոնյա ծառաների առջև» (հմմտ. Դանիել 4:33):

2. Բայց թէ խոնարհեցայ ես որպէս մանուկ սարտուցեալ ի ստենէ մօր իւրոյ, և դարձ նորա անդրէն ի նոյն:

Այլ խոնարհ եղա մոր կրծքից կտրված մանկան նման, որի փափագը նույն բանին դառնալն է:

Ինչպես որ Տերն էր ասում. «Եթե չդառնաք ու չլինեք մանուկների պես, երկնքի արքայությունը չեք մտնի» (Մատթ. 18:3): Եվ մոր կրծքից կտրված մանկան նման, որ թեև դառը դեղերով են պատում, սակայն հեշտությամբ չի կտրվում, կամ կտրելու պատճառով խռովվում է, ոտքերով հարվածում և լալով պահանջում է, այնուհետև արագ հաշտվում է և խնդրում: Այսպես և սրբերը, սպասելով Աստծու քնքշանքներին, տղայաբար փափագում են, ինչպես որ Երեմիան ուխտել էր բնավ չխոսել [Տիրոջ անունից], քանզի, ասում է. «Տիրոջ խոսքն ինձ նախատինք բերեց» (Երեմ. 20:9), մինչև որ բորբոքվեցին ոսկորները: Ամբակումն էլ ասում էր. «Ինչո՞ւ ինձ ջանք ու հոգնություն պատճառեցիր» (Ամբ. 1:3), ապա արագ ետ է դառնում այնտեղից՝ ասելով. «Տե՛ր, քո լուրը լսեցի և վախեցա» (Ամբ. 3:2):

3. Այլ թէ հպարտացուցի արդեօք զանձն իմ, այսպէս եղիցի հաստատումն անձին իմոյ, յուսացաւ Իսրայէլ ի Տէր յայսմհետէ մինչև յաւիտեան:

Իսկ եթե հպարտացրի իմ հոգին, այդպես թող լինի հատուցումն անձիս: Իսրայելը հույսը դրեց Տիրոջ վրա՝ այսուհետև մինչև հավիտյան:

Ինչպես ամբարտավան Եքոնիայի և Սեդեկիայի հետ պատահեց, և եթե մեկն ասի, թե մի՞թե չգիտեր Աստված, [կպատասխանենք, որ] այլոց օգուտի և օրինակի համար է ասում, այլ ոչ թե Աստծու առաջ պարծենալով է ուսուցանում իր առաքինությունը: Իսրայելը հույսը դրեց Տիրոջ վրա. Իսրայելը բազում անգամներ ուսանել էր հուսալու փորձառությունը՝ Եգիպտոսից և Բաբելոնից ելնելով և այն ամենը, ինչ կատարվեցին երկու աշխարհներում, և այնուհետև՝ Երուսաղեմում, այդ ամենին հնազանդվելով, հույսը դրեց Տիրոջ վրա՝ այսուհետև մինչև հավիտյան:

 

 

Վարդան Արևելցի, Մեկնութիւն Սաղմոսացն Դաւթի, Էջմիածին, 1797 թ.

Գրաբարից թարգմանեց Գայանե Թերզյանը

18.05.20
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․