19 Նոյեմբեր, Բշ, Հիսնակաց պահքի Ա օր

Գրքեր
Անապատում իսրայելացիների մեջ ուրիշ ի՞նչ դեպքեր կատարվեցին:

Մեկը շաբաթ օրը փայտ էր հավաքում, սակայն քանի որ շաբաթ օրը մարմնական գործերով զբաղվելն Աստծո պատվիրանին հակառակ էր, այդ մարդուն քարկոծելով սպանում են: Մեկ ուրիշին էլ, քանի որ բանակատեղիում կռվելու ժամանակ հայհոյել էր, Աստծո հրամանով քարկոծելով սպանեցին:

Թող հայհոյող մարդիկ խրա՛տ առնեն, ինչպես նաև նրանք, ովքեր կիրակի օրը սուրբ չեն պահում, քանզի եթե հին օրենքի ժամանակ հայհոյող և աստվածային պատվիրաններին հակառակվող մարդիկ մահվան արժանի դատվեցին, նոր օրենքի ժամանակ այդպիսի ընթացք ունեցողները որքա՜ն ավելի մեծ պատժի արժանի պիտի լինեն:

Դարձյալ. Ղևիի ցեղից Կորխ անունով ազդեցիկ մեկը, Ահարոնին նախանձելով, ուզում է քահանայապետությունը նրա ձեռքից վերցնել: Այս նպատակով պատվավոր ղևտացիներից երկու հարյուր հիսունի չափ մարդկանց իրեն համախոհ գտնելով՝ հանդգնում է հասնել իր նպատակին:

Սակայն հասկանալով, որ Մովսեսն այս գործին հավանություն չպիտի տա, նրա դեմ ևս հակառակորդներ դուրս բերելու մտադրությամբ Հակոբ նահապետի անդրանիկ որդու՝ Ռուբենի ցեղից երեք երևելի մարդկանց՝ Դաթան, Աբիրոն և Օնան, շահագրգռող միջոցներով իրեն է միացնում, որպեսզի սրանք՝ իբրև անդրանիկ ցեղից առաջ եկած պատվավոր անձինք, հետամուտ լինելով մեծությանը՝ կոտրեն Մովսեսի ազդեցությունը և կամ ժողովրդի գլուխ անցնեն, որ ինքն էլ կարողանա քահանայապետ դառնալ:

Այս մասին նրանք Մովսեսի և Ահարոնի դեմ այսպես էին խոսում. «Այդքանը ձեզ բավական է, միայն դո՞ւք եք սուրբ, ամբողջ ժողովուրդն է սուրբ, և Աստված նրանց մեջ է»: Ուզում էին ասել, որ եթե սրբության պատճառով եք իշխում, ամբողջ ժողովուրդն է սուրբ, ինչո՞ւ միշտ հենց դուք պիտի իշխեք:

Այս խոսքերը լսելուն պես Մովսեսն իսկույն երեսի վրա է ընկնում, սակայն ոչ թե երկյուղից, այլ նրանց խոսքերի վրա ունեցած մեծ զարմանքից: Նա, երեսը գետնամած, Աստծուց խնդրում է, որ կամենա և պատասխանի, թե ո՛վ է սուրբ, որպեսզի իրենց միջև հակառակություն չծագի: Քանի որ Կորխը, մի հպարտ անձնավորություն լինելով, նախանձում էր Ահարոնին, սակայն նախանձելը հայտնի չդարձնելու համար սրբության խնդիր է առաջ քաշում, և «Ես սուրբ եմ» ասելը շատ անտեղի լինելու պատճառով առարկում է՝ «Ամբողջ ժողովուրդը սուրբ է», որ ինքն էլ սուրբ համարվի՝ որպես ժողովրդի մի անհատ:

Եվ քանի որ Ահարոնը Աստծո կամքով էր քահանայապետ եղել, այս պատճառով Մովսեսը դատաստանը Աստծո կամքին է հանձնում, Կորխին և նրա հետևորդներին հանձնարարում է, որ հաջորդ օրն իրենց բուրվառների մեջ ածուխ և խունկ դնելով՝ գան խորանի առջև, «Աստված ում որ ընտրի, նա է սուրբը: Մի՞թե փոքր պատիվ է, որ Աստված քեզ խորանի ծառայությանը հատկացրեց. արդ, ձեր այս պահվածքով ոչ թե Ահարոնի, այլ Աստծո առջև եք դուրս եկել, ո՞վ է Ահարոնը, որ գանգատվում եք նրա դեմ»:

Մովսեսն այս խոսքերով ցանկացավ նրանց զղջման հրավիրել, որ պատիժ կրելու չդատապարտվեն, և մարդ ուղարկելով՝ Դաթանին և Աբիրոնին նույնպես հրավիրեց, որպեսզի ներկայանան խորանի առջև: Քանի որ նրանք վերադարձել էին իրենց վրանները և սպասում էին խնդրի ելքին. որ եթե Կորխին իր նպատակը առաջ տանել հաջողվի, իրենք էլ հարձակվեն Մովսեսի վրա և նրա իշխանությունը ձեռքից խլեն:

Սակայն հիշյալ երկու մարդիկ Մովսեսի մոտ չգալուց բացի լուր են ուղարկում՝ ասելով. «Բավական չէ, որ անապատում մեռնելու համար Եգիպտոսի նման արգասավոր երկրից մեզ հանեցիր, և տակավին իշխանություն ես վարում: Մի՞թե կաթ և մեղր բխող երկիր տանելով՝ արտ և այգի՞ տվեցիր մեզ: Եթե մինչև իսկ մեր աչքը փորելու լինես, չենք գա»:

Այսպիսի հակառակ խոսքեր լսելով՝ Մովսեսը խիստ բարկացավ, քանի որ առաջ՝ «Ելե՛ք, տիրե՛ք Ավետյաց երկրին» ասած ժամանակ, չցանկացան գրավել, իսկ այս անգամ հանդիմանում էին, թե իրենց ինչո՛ւ այնտեղ չտարավ: Մանավանդ որ մինչ այդ պահը Մովսեսը ոչ միայն նրանց ոչ մի նեղություն չէր տվել, այլև միշտ բարերար էր եղել, և ահա իրեն մի անգութ բռնավոր համարելու չափ անխիղճ են գտնվում:

Հաջորդ օրը Մովսեսը և Ահարոնը, խորանի դռան մոտ կանգնած, Կորխին համախոհ երկու հարյուր հիսուն մարդիկ ևս, յուրաքանչյուրը մի-մի պղնձե բուրվառ ձեռքներին, խորանի առջև գալով, կրակ ու խունկ են դնում դրանց մեջ: Կորխի դրդմամբ ժողովրդի մի մեծ բազմություն էլ է հավաքվում այնտեղ, և ահա Աստծո փառքը երևում է մի ահավոր հրի նման, և ամպի միջից խոսելով՝ Աստված Ահարոնին և Մովսեսին ասում է. «Այդ ժողովրդի միջից մի կո՛ղմ գնացեք, որ ես դրանց միանգամից ջնջեմ»:

Սակայն Մովսեսը և Ահարոնը գետնամած խնդրում են, որ մի մարդու պատճառով այդքան ժողովուրդ չկոտորվի: Աստված, նրանց աղաչանքը ընդունելով, Մովսեսին պատվիրում է ժողովրդին ասել, որ զատվեն Կորխի, Դաթանի և Աբիրոնի մարդկանցից, որպեսզի նրանց հետ չկորսվեն: Հրամանի համաձայն՝ Մովսեսը գնում և ազդարարում է, որ ժողովուրդը հեռանա այդ չար և ապստամբ անձանցից:

Եվ որպեսզի փաստի, որ ինքն Աստծո կողմից է ուղարկված, հիշյալ ապստամբների մահվան և կորստյան ձևն ու եղանակը նախապես հայտնում է՝ ասելով. «Եթե նրանք հասարակ և բնական մահով մեռնեն, ուրեմն ինձ Աստված չուղարկեց, բայց եթե գետինը ճեղքվելով՝ նրանց և նրանց ունեցվածքը կուլ տա, իմացե՛ք, որ Աստված ինձ ուղարկեց, քանի որ նրանք բարկացրին Աստծուն»:

Հազիվ Մովսեսն արտասանել էր այս խոսերը, երբ մի հրաշքով գետինը, իսկույն ճեղքվելով, կլանում է նրանց, նրանց վրանները և նրանց բոլոր համախոհներին: Շուրջը գտնվող ժողովուրդը, այս նորանշան երևույթը տեսնելով և միևնույն ժամանակ գետնի տակ անցնողների ողբալի ձայները լսելով, սաստիկ երկյուղով համակված, փախչում են: Իսկ այն երկու հարյու հիսուն մարդիկ, որոնք խորանի առջևում խունկ էին ծխում, խորանից դուրս ելած կրակով այրվեցին:

Արդարև, խռովարարներն այսպես կորստյան մատնվեցին, Աստված հրամայում է Մովսեսին և Ահարոնի որդուն՝ Եղիազարին, որ երկու հարյուր հիսուն այրված մարդկանց պղնձե բուրվառները ողջակիզման սեղանի առջև որպես վարագույր կախեն, որպեսզի ամեն տեսնելիս պատահած պատիժը մտաբերելով՝ չհամարձակվեն այլևս Տիրոջ դեմ հակառակ ընթանալ:

Կորխի պատժից խրա՛տ առ. վիճակիցդ գո՛հ եղիր, մի՛ հպարտացիր, որևէ մեկի մի՛ նախանձիր, չար մարդկանց ընդհանրապես մի՛ հետևիր, սակայն եթե սխալվես և միառժամանակ հետևես, շտապ զղջա՛ և նրանցից հեռացի՛ր, որ չդատապարտվես, թեև Կորխը, Դաթանը և Աբիրոնը ժողովրդի մեջ պատվավոր և ազդեցիկ մարդիկ էին, բայց իրենց դիրքը չհասկանալով՝ հպարտացան և Մովսեսին ու Ահարոնին նախանձելով՝ օրինակը չունեցող մի պատուհասով իրենց բոլոր համախոհների հետ միասին դժոխք իջան: Իսկ ով չարամիտների հետ չէր միացել, անվնաս մնաց, ինչպես որ նույնիսկ Կորխի որդիները, իրենց հոր գործերին և ընթացքին մասնակից չլինելով, ազատվեցին պատժից (Թվեր 16:11): Նմանապես Օնանը, թեև նախապես միաբանվել էր Դաթանի և Աբիրոնի հետ, բայց հետո զղջալով և նրանց ընկերակցությունից բաժանվելով՝ փրկվում է, ինչպես ենթադրվում է: Քանի որ Դաթանի և Աբիրոնի ապստամբության սկսվելու ժամանակ նրա անունը գրված է, սակայն պատիժ ընդունելու ժամանակ չի հիշատակվում:

 

Պողոս եպս. Ադրիանուպոլսեցի, «Զանազանութիւն հինգ դարուց», Հատոր Ա, Վաղարշապատ, 1902 թ.:

ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․