Գրքեր

Կարմիր կիրակի

«Արթո՛ւն եղեք, հսկեցե՛ք, քանի որ ձեր ոսոխը՝ սատանան, մռնչում է առյուծի պես, շրջում և փնտրում է, թե ում կուլ տա» (Ա Պետ. 5:8):

Սիրելի՛ բարեպաշտ հավատացյալներ,

Ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ` Տիրոջ հրաշափառ հարության տոնին խորհրդանշական կարմիրով ներկեցինք հավկիթները` ի հիշատակ փրկչական արյան, որ հեղվեց հանուն համայն մարդկության փրկության: Այսօրվա կիրակին էլ հայրերը կարմիր կամ սրբոց են անվանել` կրկին անգամ հավատացյալներին հիշեցնելու այն ճշմարիտ աստվածային սերը, որն անձնազոհության է մղում, մահը վեր է դասում կյանքից և մաքրագործող տառապանքը` աշխարհի վայելքներից: Սա այն սիրո գույնն է, որը կարմիրով ներկեց Գողգոթայի բարձունքը, որպեսզի նախահայր Ադամը վերջապես դուրս գա դժոխքի սև ու մութ խորխորատներից, և որպեսզի մարդու հոգու գորշությունը վերափոխվի Սուրբ Հոգու պայծառ ու լուսավոր շնորհների, առաքինության երփներանգ գոհարների և աստվածային իմաստության անգին մարգարիտների: Եվ ես այսօր չեմ կարող չհիշատակել վերջերս Շրի Լանկայի մի քանի եկեղեցիներում միաժամանակ տեղի ունեցած պայթյունների զոհերին, որոնք իրենց կյանքը ակամայից զոհեցին հանուն հավատի և Քրիստոսի հանդեպ այն սիրո, որը նրանց եկեղեցի էր տարել այդ օրը: Թող Տերն Իր անսահման ողորմությանն արժանացնի նրանց հոգիները և խաղաղություն պարգևի երկնային օթևաններում:

Սիրելի՛ հավատացյալներ, Արուսյակի անկումը սկիզբը հանդիսացավ բազմադարյա մի պայքարի, որ աներևութապես մղվում է աշխարհում և մղվելու է մինչև Տիրոջ երկրորդ գալուստը: Արարածը պայքարում է Արարչի դեմ, խավարը՝ Լույսի, չարը՝ Բարու: Եվ կարմիրը նաև այդ պայքարի գույնն է, որը երկրի վրա թե՛ ընդհանուր Եկեղեցին է մղում, թե՛ յուրաքանչյուր քրիստոնյա՝ անհատապես, և որն անպատճառ հաղթանակով է պսակվում, եթե դրա առաջնորդն ու գլուխը ոչ թե մեր մեղավոր հպարտ «ես»-ն է, այլ խոնարհության գերագույն մարմնավորումը` մարդացյալ և հարուցյալ հաղթանակած Քրիստոս:

Ինչպես արդեն նշեցի, սիրելի՛ հավատացյալներ, այս պայքարն աներևույթ է, անշոշափելի և եթե մարդը հոգևոր տեսողություն չունի, այսինքն` բավարար գիտելիքներ, հոգևոր փորձ և մեծ խոնարհություն, ապա շատ հեշտությամբ կարող է պարտվել այդ պատերազմում` կորցնելով անգինը՝ անմահ հոգին, միևնույն ժամանակ նույնիսկ չգիտակցելով, թե ինչ կատարվեց: Այսօրվա ընթերցվածքներից մեկում Պետրոս առաքյալն այս առիթով զգուշացնում է. «Արթո՛ւն եղեք, հսկեցե՛ք, քանի որ ձեր ոսոխը՝ սատանան, մռնչում է առյուծի պես, շրջում և փնտրում է, թե ում կուլ տա: Դիմադրեցե՛ք նրան՝ հաստատուն լինելով հավատի մեջ. իմացե՛ք, որ ձեր եղբայրներն էլ աշխարհում կրում են նույն չարչարանքները» (Ա Պետ. 5:8, 9): Վստահեցնում եմ ձեզ, սիրելինե՛ր, որ սա չափազանց կարևոր զգուշացում է և զուր չէ, որ սուրբ առաքյալը մտահոգվում է այս կապակցությամբ: Քանի որ աստվածային իմաստությամբ լեցուն սուրբ այրը հրաշալի է ճանաչում զանազան թուլություններին հակված մարդկային տկար բնությունը: Ինչպես ֆիզիկական մարմինն է առավոտյան արթնանում թարմ ուժերով, նոր եռանդով ու պայծառ մտքով, սակայն օրվա ընթացքում հոգնում է, տկարանում, աչքերը սկսում են փակվել և ի վերջո՝ քնով է անցնում, այնպես էլ հոգին է, եթե չենք պահպանում հոգևոր արթնությունը: Համոզվելու համար հիշեք ձեր առաջին քայլերը Եկեղեցում, սիրելի՛ հավատավոր զավակներ, կամ նայեք նորադարձների ընթացքին: Ինչպիսի՜ եռանդ, ինչպիսի՜ ուրախություն, որքա՜ն հետաքրքրություն, նախանձախնդրություն և երկյուղածություն կա նրանց աչքերում և գործերում: Ինչպիսի՜ հավատով են կլանում նոր գիտելիքը, ինչպիսի՜ հույսով են մտնում եկեղեցու շեմից ներս, ի՜նչ սիրով են նայում Երկինք… Սա Աստծու այն առանձնահատուկ շնորհն է, որ Տերն անխտիր պարգևում է Իր նորադարձ զավակներից յուրաքանչյուրին: Սակայն ժամանակի ընթացքում մեր տկար բնությունը կրկին գլուխ է բարձրացնում, չարի արբանյակներն էլ ոչ մի վայրկյան չեն դադարում նորանոր խորամանկ ծուղակներ պատրաստել մեզ համար և ինքներս էլ չենք նկատում, թե հետզհետե ինչպես են ծանրանում հոգու աչքերը կրքերի բեռից, լռում է խղճի ձայնը, և մենք հայտնվում ենք հոգևոր թմբիրի, անգործության ու անտարբերության մահաբեր ճիրաններում: Առանց խղճի խայթ զգալու՝ բացակայում ենք պատարագներից կամ դուրս ենք գալիս դրանց կեսից՝ չկարևորելով Քրիստոսի անգին զոհաբերությունը, որով ապրում ենք և փրկության հույս ունենք: Չենք կարդում Ավետարանը, չենք լսում քարոզները՝ համարելով, որ բավականաչափ գիտելիքներ ունենք այլևս: Չենք խոստովանում մեր մեղքերը, քանի որ հոգևոր կուրության պատճառով դադարում ենք դրանք տեսնելուց: Դադարում ենք սիրով, հարգանքով ու ներողամտությամբ վերաբերվել մեկս մյուսի՝ անտեսելով «Սիրի՛ր մերձավորիդ» կարևորագույն պատվիրանը, քանի որ ինքներս մեզ հպարտորեն «փորձառու հավատացյալ» համարելով՝ վեր ենք դասում մյուսներից և արհամարհում հատկապես եկեղեցում իրենց առաջին քայլերն անողներին: Իսկ սա նշանակում է հաղթական միավորներ պարգևել թշնամուն, որը ջանք ու եռանդ չի խնայում՝ Աստծու սիրելի արարածին հեռացնելու Արարչից և իր հետ կործանման տանելու: Պատմությունից հիշեք, թե նենգ հակառակորդը հաճախ ե՞րբ է հարձակվում թշնամական ճամբարի վրա. երբ թշնամին քնած է, որովհետև անհամեմատ ավելի հեշտ է անակնկալի բերել քնած մարդուն, քան արթուն և պատրաստ մեկին: Հոգևոր պատերազմում ևս նույն օրենքներն են գործում, սիրելինե՛ր: Երբ մենք մի կողմ ենք դնում հոգևոր սպառազինությունն ու թուլացնում պաշտպանությունը, գայթակղություններով թունավորված թշնամական նետերը հեշտորեն խոցում են մեր հոգին: Թմրության մեջ գտնվող հոգու ամրոցը կործանվում է այնպիսի վտանգավոր վիճակներից, ինչպիսիք են՝ անտարբերությունը, ծուլությունը, թախիծն ու հուսահատությունը: Այս պատճառով է առաքյալը արթնության կոչ անում և հիշեցնում մշտարթուն թշնամու մասին: Այս պատճառով է Քրիստոս հորդորում. «Արթո՛ւն կացեք և աղոթեցե՛ք, որպեսզի փորձության մեջ չընկնեք: Հոգին հոժար է, բայց մարմինը՝ տկար» (Մրկ. 14:38):

Սիրելի՛ հավատացյալներ, Տիրոջ հարության անմար լույսը ծագեց Նրա թափուր գերեզմանից և հաղթության դրոշ պարգևեց Իր հետևորդներին: Իսկ այդ դրոշը չկորցնելու համար պիտի զգոն լինենք և մշտապես հիշենք, որ շրջապատված ենք թշնամական ոգեղեն բանակով, որն անդադար պայքար է մղում մեր դեմ: Պատերազմող երկրում ապրող ժողովուրդը լավ գիտե, թե ինչով է ավարտվում թշնամու չկասեցված յուրաքանչյուր գրոհ՝ տարածքներ կորցնելով: Իսկ քրիստոնյան իր հոգու անգին տարածքները կորցնում է, երբ անհոգությանը կամ ծուլությանը տրվելով՝ բացի արդեն նշվածներից, դադարում է նաև պահք պահելուց, աղոթք անելուց, Սուրբ Հաղորդությանը մոտենալուց… Փրկչական Մարմնի և Արյան մասին չեմ խոսում՝ հույս ունենալով, որ ամենքիդ է հայտնի Սուրբ Հաղորդության խորհուրդն ու նշանակությունը քրիստոնյայի կյանքում: Իսկ պահքի և աղոթքի զորության մասին միայն մեկ ավետարանական հատված կհիշատակեմ, որտեղ Տեր Հիսուս սովորեցնում է աշակերտներին՝ ասելով. «Բայց այս տեսակ դևը այլ կերպ դուրս չի ելնում, եթե ոչ աղոթքով ու ծոմապահությամբ» (Մտթ. 17:20): Իսկ հայրերի վարքում պատմվում է, որ մի ծեր մենակյաց տեսնում է, որ մի դև հրաման էր տալիս մեկ այլ դևի` արթնացնել ննջած կրոնավորին: Սակայն դևը պատասխանում է. «Չե՛մ կարող դա անել, որովհետև արթնացրի նրան մեկ ուրիշ ժամի, իսկ նա վեր կացավ, աղոթեց և հալածեց ինձ այնտեղից»:

Արդ, առաքյալի շուրթերով ես էլ հորդորում եմ ձեզ, սիրելի՛ հավատացյալներ, արթո՛ւն եղեք և հսկեցե՛ք: Աչքի լույսի պես պահպանեք այն անգին գանձերը, որ Տեր Աստված է պարգևել ձեզ՝ աստվածապատկեր անմահ հոգին և աներեր հավատը, որ սևերես է թողնում թշնամուն: Մի՛ տրվեք ծուլությանն ու անհոգությանը, պարտադրե՛ք ձեզ հավատի գործեր գործել: Վճռակա՛ն եղեք ձեր պայքարում՝ օրինակ վերցնելով սրբերի կյանքից: Ձեր աղոթքներում անպայման հիշեք այն եղբայրներին ու քույրերին, որոնք այսօր էլ ֆիզիկապես հալածվում են հանուն Քրիստոսի: Մի՛ ընկճվեք, մի՛ հուսահատվեք, մի՛ վախեցեք, քանզի Հիսուս Քրիստոս հաղթեց աշխարհին (Հովհ. 16:33), և թող մեր գլխավոր նպատակակետի՝ Երկնային Արքայության անստվեր լույսը լուսավորի ձեր ընթացքը և առաջնորդի դեպի հավիտենական հաղթություն: Ամեն:

 

Տեր Գրիգոր քհն. Գրիգորյան

12.05.19
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․