Գրքեր

Չծանրաբեռնված որովայնի հաճելիությունը

Եթե մարդ չի զսպում իրեն, ապա (ճարպի) մի ողջ պաշար է իր վրա կրում: Իսկ եթե զսպում է և ուտում այնքան, որքան իրեն անհրաժեշտ է, ապա նրա օրգանիզմը ծախսում է կերածն ու չի հավաքում մարմնում:

Ուտեստների բազմազանությունը մեծացնում է ստամոքսը և գրգռում ախորժակը, բայց դրանից բացի մարդուն թուլակամ է դարձնում և բորբոքում մարմնապես: Եթե ճաշին միայն մեկ ուտեստ է առաջարկվում և այն այնքան էլ համեղ չէ, ապա մարդը, միգուցե, նույնիսկ ամբողջությամբ չուտի կամ, եթե համեղ է և նա հրապուրվի որկրամոլությամբ, ապա մի փոքր ավելի կուտի: Սակայն, եթե առջևդ ձուկ, ապուր, կարտոֆիլ, պանիր, ձու, աղցան, միրգ և քաղցրավենիք ես տեսնում, ապա ուզում ես այդ ամենն ուտել և դեռ հավելյալ էլ կխնդրես: Ախորժակը գրգռվում է մեկ մի բանի վրա, մեկ՝ մյուսի, մի բան ուտելով՝ մյուսն էլ ես ցանկանում: Եվ տե՛ս, մարդը չի կարող տանել իր մերձավորի ասած մի պարզ խոսքն ու համբերել դրան: Այս մեկին չի կարողանում տանել, մյուսին չի «մարսում»… Իսկ խեղճ ստամոքսը համբերում է և համակերպվում այն ամենի հետ՝ ինչ գցում ենք դրա մեջ: Իսկ մենք հարցնո՞ւմ ենք նրան, թե ի վիճակի է արդյոք մարսել դա: Այսինքն, բանականություն չունեցող ստամոքսը գերազանցում է մեզ առաքինության հարցում: Այն ջանք է գործադրում, որպեսզի ամեն ինչ մարսի: Իսկ եթե մեր կերած կերակուրներից մեկն անհամատեղելի է մյուսի հետ, ապա ստամոքս հասնելով՝ դրանք սկսում են միմյանց հետ «վիճել»: Իսկ ստամոքսին ի՞նչ է մնում անել այդ դեպքում: Անմարսողություն է սկսվում:

- Հա՛յր, իսկ ինչպե՞ս հաղթահարել շատ ուտելու սովորությունը:

- Պետք է մի փոքր արգելակել ինքդ քեզ: Պետք չէ ուտել այն, ինչ քեզ դուր է գալիս, որպեսզի ախորժակդ չգրգռվի, որովհետև կամաց-կամաց «պահեստը» մեծանում է: Եվ ինչպես Մակար Մեծն է ասում. ստամոքսը՝ չար «մաքսավորի» պես, էլի ու էլի է ուզում: Ինչ-որ բան համտեսելով՝ հաճույք ես ստանում, բայց հետո քունդ տանում է. նույնիսկ աշխատել չես կարող: Իսկ եթե մի տեսակի կերակուր ուտես միայն, ապա դա կօգնի ախորժակը փակել:

- Հա՛յր, իսկ եթե սեղանին բազմապիսի ուտեստներ կան, բայց փոքր քանակությամբ, ապա մարդ նույն դժվարությա՞նն է հանդիպում:

- Դե, նույն դժվարությունն է: Միայն կուսակցական խմբակները փոքր են և այդ պատճառով էլ չեն կարող կառավարություն կազմավորել… Երբ ուտեստների բազմազանություն կա, դա նման է այն բանին, որ որովայնում շատ կուսակցություններ են հավաքվում: Մի կուսակցությունը գրգռում է մյուսին, սկսում են վիճաբանել և սկսվում է ստամոքսի անմարսողությունը…

Չափավոր կերակուրից ստացած հաճույքն ավելին է, քան՝ ամենահամեղ ուտեստների պատճառածը: Երբ երեխա էի՝ անտառ էի գնում և ողջ օրը մի փոքրիկ հացի օղաբլիթ էի ուտում: Այո՜, ոչ մի այլ բան չէի ցանկանում: Ամենահամեղ ուտելիքները չէին կարող փոխարինել հոգևոր այն բավարարվածությանը, որ ես զգում էի: Բայց ես դա ուրախությամբ էի անում: Սակայն շատ մարդիկ երբեք չեն զգացել չծանրաբեռնված որովայնի հաճելիությունը: Ինչ-որ համեղ բան ուտելիս՝ նրանք հաճույք են զգում, իսկ հետո միանում է որկրամոլությունը, ավելի շատ են ուտում և ծանրություն են զգում՝ հատկապես մեծ հասակում: Այս կերպ նրանք զրկում են իրենց չծանրաբեռնված որովայնի հաճելիությունից:

 

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

24.06.15
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․