Գրքեր

Մեծ խնջույքի առակը

Սիրելի՛ եղբայրներ և քույրեր ի Քրիստոս,

Այսօր Հայ Առաքելական եկեղեցիների խորաններից կրկին անգամ ընթերցվում է Տեր Հիսուս Քրիստոսի մարգարտահյուս առակներից մեկը, որ Ղուկասի Ավետարանում անվանվում է «Մեծ խնջույքի առակը» (Ղուկ. 14:16-24), իսկ Մատթեոսի Ավետարանում՝ «Հարսանիքի հրավիրվածների առակը» (Մտթ. 22:1-10):

Մինչ առակի բուն բովանդակությանն անցնելը ցանկանում եմ առակին նախորդող տողերն ընթերցել ձեզ համար, սիրելի՛ հավատացյալներ, որոնցով Տեր Հիսուս Քրիստոս կրկին անգամ խրատում է մեզ՝ ասելով. «Երբ ճաշ կամ ընթրիք ես տալիս, մի՛ կանչիր ո՛չ քո բարեկամներին, ո՛չ քո եղբայրներին, ո՛չ քո ազգականներին և ո՛չ էլ քո հարուստ հարևաններին, որպեսզի նրանք էլ փոխարենը քեզ չհրավիրեն, և քեզ հատուցում լինի։ Այլ, երբ ընդունելություն անես, կանչի՛ր աղքատներին, խեղանդամներին, կաղերին ու կույրերին և երանելի կլինես, որովհետև փոխարենը քեզ հատուցելու ոչինչ չունեն։ Եվ դրա փոխարեն քեզ կհատուցվի արդարների հարության օրը»։ Երբ սեղանակիցներից մեկը այս լսեց, ասաց նրան. «Երանի՜ նրան, ով ճաշ կուտի Աստծու արքայության մեջ» (Ղուկ. 14:12-15)։

Ահա, անմիջապես այս խոսքերից հետո է, որ Հիսուս պատմում է մի մարդու մասին, ով մեծ խնջույք կազմակերպեց կամ մի թագավորի մասին, ինչպես Մատթեոսն է գրի առել իր Ավետարանում, որ իր որդու հարսանիքը կազմակերպեց և շատերին հրավիրեց իր ուրախությանը մասնակից լինելու: Հրաշալի հրավեր, սքանչելի առիթ, որ հրավիրվածներին պիտի անսահման ոգևորեր, բայց արի ու տես, որ բոլորն էլ, տարատեսակ պատճառաբանումներ գտնելով, հրաժարվեցին իրենց ընձեռված պատվից: Մեկն իր նոր գնված արտով զբաղված լինելը պատճառ բռնեց, մյուսը՝ նորապսակի իր կարգավիճակը և այլն: Մեկը մյուսի ետևից մերժումներ ստանալով՝ վրդովվեց տանտերը և իր ծառաներին հրամայեց նախկինում հրավիրվածների փոխարեն իր խնջույքին մասնակցելու բերել փողոցներում ու ճանապարհներին հանդիպած բոլոր աղքատ, խեղանդամ, կույր ու կաղ մարդկանց, և ընդհանրապես բոլորին, որ կհանդիպեն իրենց ճանպարհին:

Ահա՛ այս սքանչելի առակն է, որ հերթական անգամ պիտի քննենք միասին ու փորձենք դրա տված անգին դասը մեր սրտերում պահած՝ շարունակել քրիստոնեավայել մեր ընթացքը:

Այսպիսով, սիրելինե՛ր, ավետարանական տողերից պարզ է դառնում, որ այդ մեծ խնջույքը կամ թագավորի որդու հարսանիքը Երկնային Արքայի Երանելի Արքայությունն է, որին կանչված ենք ամենքս: Սակայն ովքե՞ր էին այն առաջին հրավիրվածները, որ չգնահատեցին այն անգին հնարավորությունը, որ պարգևվել էր իրենց: Անկասկած հրեա ժողովուրդն էր, որ մարդկության պատմության ակունքներից դեռևս ընտրվել էր Աստծո կողմից և որպես ընտրյալ ժողովուրդ օրինակ և առաջնորդող պիտի լիներ մյուս ազգերի համար դեպի Աստված տանող ճշմարիտ ճանապարհի վրա: Սակայն մոտ երկու հազարամյակ առաջ տեղի ունեցած դեպքերը ցույց տվեցին, որ այս հրավիրյալները հոգով խուլ և կույր գտնվեցին այն անգին հրավերի հանդեպ, որին Իր բազմաթիվ սպասավորների միջոցով Երկնակալը դարեր ի վեր նախապատրաստել էր նրանց: Դեռևս հինկտակարանյան ժամանակների մարգարեների շուրթերով պատմվել էր Աստծո Արքայության մասին, որի ժառանգորդը պիտի լիներ այս ժողովուրդը և որն անհամբեր սպասում էր Աստծո Մեսիային, Ով էլ այս Արքայության հաստատողը պիտի լիներ: Արդ, այսքան գիտելիքներ և սպասումներ ունենալով, ինչո՞ւ հրեա ազգի մեծամասնությունը չճանաչեց Մեսիային՝ ի դեմս Քրիստոսի, չընդունեց Նրան և ավելին՝ իր մերժումը ցույց տվեց՝ Նրան անարգ մահվան ենթարկելով: Որովհետև նրանք Աստծո Արքայությունն աշխարհի վրա էին փնտրում, աշխարհի վրա էին ուզում տեսնել, կամենում էին շոշափել դրա փառքն ու հաղթանակը, սակայն Քրիստոս ասաց. «Իմ թագավորությունն այս աշխարհից չէ» (Հովհ. 18:36): Ինչպիսի՜ հիասթափություն աշխարհիկ ակնկալիքներ ունեցողների համար. իրենք շոշափելի «խնջույքի» էին պատրաստվել, իսկ Քրիստոս հոգևորն էր առաջարկում և դեռ զգուշացնում էր, որ դեպի այն տանող ճանապարհը «նեղ է ու փշոտ»: Ուստի երկրավորին կառչած ժողովուրդն ի վիճակի չեղավ ճանաչելու իր առջև կանգնած Երկնային Թագավորի Որդուն, Ով անձամբ էր եկել խոստացված խնջույքի հրավերը բերելու, և նախընտրեց հրաժարվել այդ հրավերից: Ինչպիսի՜ սարսափելի մոլորություն, որ կուրացրեց մի ողջ ազգի, ու ցավալի ընտրություն, որ ժամանակին կատարեցին հրեաները և որից, ցավոք սրտի, անմասն չեն մնում մերօրյա կանչվածները: Այո, սիրելինե՛ր, Քրիստոսի աշակերտներն ուղարկվեցին ողջ աշխարհում Ավետարանը քարոզելու, այսինքն՝ Տիրոջ հրավերը տարածելու բոլոր մարդկանց՝ անկախ իրենց ազգային պատկանելությունից ու սոցիալական դիրքից: Հրավիրվածների թվում ենք նաև մենք՝ այժմ այստեղ ներկա գտնվողներս, սակայն հարց է՝ ընդունե՞լ ենք արդյոք այդ հրավերը: Բազումողորմ Աստված հոգ է տարել, որպեսզի Իր հրավերը բոլորին էլ հասնի և մեծ համբերությամբ սպասում է՝ ընդունելու ենք այն, թե՞ մերժելու: Ի՞նչն ենք գերադասելու՝ ժամանակավոր երկրային վայելքները, թե՞ երկնային անանց խնջույքը, որ Ամենակարողն Ինքն է պատրաստել:

Երկնային Ամենախնամ Արքան չի դադարում Իր հրավերը, զանազան եղանակներով, մշտապես ուղարկել մեզ: Հարկ է միայն բաց անել մեր հոգևոր աչքերն ու սկսել նկատել դրանք: Եկեղեցիներում ամեն օր հոգևոր սպասավորություն է մատուցվում՝ ժամերգությունների ու քարոզների տեսքով: Եկեղեցիներին կից գործում են երիտասարդաց միություններ ու կիրակնօրյա դպրոցներ: Ի՞նչ եք կարծում, ի՞նչ նպատակով, սիրելի՛ հավատացյալներ: Աստծո հրավերը տեսնո՞ւմ եք դրանց մեջ: Հույս ունեմ, որ տեսնում եք, քանզի Եկեղեցին է Քրիստոսահիմն այն կառույցը, որ կոչված է Աստծո Արքայության ավետիսի տարածման առաքելությունը շարունակելու և հրավիրավածներին օգնելու, որպեսզի ճշմարիտ և պատշաճ կերպով նախապատրաստվեն այդ մեծ խնջույքին: Իսկ ի՞նչ ենք պատասխանում Տիրոջ հրավերին մե՛նք, սիրելի՛ եղբայրներ և քույրեր ի Քրիստոս: Գիտակցո՞ւմ ենք արդյոք, որ Ամենակարող Աստված, ամենքի ու ամենայնի Արարիչն Իր հարկի տակ է հրավիրում մեզ՝ մեղավոր ու անկատար արարածներիս: Գիտակցո՞ւմ ենք արդյոք, թե ինչպիսի մեծագույն պատիվ է մեզ արվել, երբ Տիրոջ հրավերը մերժում ենք կամ էլ մեր գործերի ետևից ընկած չենք շտապում պատասխանել դրան: Սիրտս սառչում է այն գիտակցումից, թե ինչ սարսափելի անպատասխանատվությամբ ու անլրջությամբ ենք վերաբերվում մեզ ընձեռված անգին հնարավորությանը: Գիտակցո՞ւմ ենք արդյոք, թե ինչ ընտրություն ենք կատարում, երբ նախ Աստծո Արքայությունը խնդրելու փոխարեն աշխարհիկն ու երկրայինն ենք փնտրում: Ծուլանում ենք եկեղեցի գնալ, աղոթք անել, Սուրբ Գիրք ու հոգևոր գրականություն կարդալ, բարի գործերի մասնակցել: Ինչո՞ւ, որովհետև չենք ուզում նեղություն տալ մեր մարմիններին, չենք ուզում ճնշել մեր հպարտ ու դատարկ «Ես»-ը: Անդադար վազում ենք աշխարհի խելացնոր մրցավազքում՝ Տիրոջը սպասեցնելով մեր հոգու նախասենյակում՝ մինչև կվերջացնենք մեր անձնական գործերը և կբարեհաճենք ներս հրավիրել Ամենակալին և ընդունել Նրա հրավերը: Ինչպիսի՜ անմտություն. հավիտենական երանությունը փոխել ակնթարթի հետ, Լույսը՝ խավարի, Կենաց Աղբյուրը՝ մահաբեր ջրափոսի… Երկնակալը չխորշեց մեզ համար երկիր գալ, մարդկային մարմին առնել և անասելի չարչարանքներով մահ կրել, միայն թե Իր Արքայության դռները կրկին բացվեին մեր առջև, իսկ մենք Նրան ասում ենք «Սպասիր…»: Պատրաստ ենք հավանական ու անհավանական բոլոր արդարացումները գտնել մեզ համար, միայն թե խուսափենք աստվածահաճո կյանք վարելուց: Վստահ եմ, ինքներդ ձեզ հետ ազնիվ լինելու պարագայում, կհամաձայնեք ինձ հետ: Անդրադարձեք ձեր մտքերին ու սրտերին, սիրելինե՛ր, և կտեսնեք, որ մեր մտածումները, մեր խոսակցությունները, մեր անհանգստությունները գլխավորապես երկրայինի ու ժամանակավորի մասին են: Եվ մեր ողջ եռանդը և ուժերն այդ ժամանակավորի մասին հոգածության վրա վատնելով, չենք էլ նկատում, թե ինչպես ենք աստիճանաբար թուլանում, չարանում, նախանձով ու բարկությամբ լցվում՝ կորցնելով ճշմարիտ քրիստոնյայի այն նկարագիրը, որ մեծ ջանքերի միջոցով էինք կերտել: Աշխարհիկը կլանում է մեզ՝ մոռանալ տալով այն աստվածային անգին հրավերի մասին, որ Տերն Ինքն էր անսահման սիրով պատրաստել մեզ համար:

Արդ, աղոթքս է առ Երկնավոր Բարեգութ Հայր, որպեսզի գիտակցենք վերջապես, որ Տիրոջ խնջույքին մասնակցելու մեծագույն պատիվը մեզ էլ է տրվել: Եվ մեզ մնում է միայն մեր վարած կյանքով հաստատական պատասխան տալ Երկնային Արքային, ապացուցել, որ չենք վախենում դժվարին ճանապարհ անցնելուց, քանի որ գիտենք, թե ինչպիսի վարձք է սպասվում կանչվածներին: Չվախենանք աշխարհի նախատինքից, որին անկասկած արժանանալու ենք, երբ հրաժարվենք նրանից, հրաժարվենք մեր մեղքերից ու թուլություններից, այլ պատրաստ լինենք զոհաբերության՝ հանուն Աստծո և մեր մերձավորի, քանզի նման զոհաբերությունն օրհնություն է ու հավիտենական երանություն: Եվ խոսքս ավարտեմ մի հրաշալի առակով, որ հույս ունեմ սթափեցնող կլինի ամենքիս համար և կմղի առանց վայրկյան իսկ կորցնելու դեպի Տերը դառնալ ու Նրա խնջույքին նախապատրաստվել:

Այսպիսով, մի սուրբ ծերունի էր ապրում: Եվ ասում էին, որ նա մի գիրք ունի, որտեղ գրված է աշխարհի վերջի մասին, երբ Տեր Հիսուս Քրիստոս վերադառնալու է: Եվ մարդիկ ծերունու մոտ էին գալիս ու հարցնում.

- Տերն արդյոք վա՞ղն է գալու: Մեկ ամիս հետո՞: Միգուցե մեկ տարի ա՞նց:

Յուրաքանչյուրն ուզում էր իմանալ, որպեսզի իր հոգին Տիրոջ գալստյանը նախապատրաստի:

Սակայն բոլոր հարցերին ծերունին անփոփոխ պատասխանում էր. «Վաղը»: Եվ մարդիկ դադարեցին հավատալ նրան: Մտածում էին, որ նա գրքում պահված գաղտնի գիտելիքները թաքցնում է իրենցից:

Ծերունին մահացավ և հարևանները նետվեցին գիրքը փնտրելու: Գտան. սեղանին դրված էր, ծերունին այն չէր էլ թաքցրել: Բացեցին ու կարդացին. «Յուրաքանչյուր օրդ այնպես ապրիր, կարծես Տերը վաղն է գալու, և չես սխալվի»:

Թող Տիրոջ ամենակարող Աջը պահպանի մեզ սխալվելուց և արժանի դարձնի Երկնային Արքայության մեջ փառաբանելու Հորը, Որդուն և Սուրբ Հոգուն, այժմ, միշտ և հավիտյանս հավիտենից, ամեն:

 

Տեր Գրիգոր քհն. Գրիգորյան

11.12.16
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․