23 Փետրվար, Ուր, Մեծ Պահքի ԺԲ օր

Գրքեր

Եպիսկոպոսը

Գյուղում լուր տարածվեց, որ շուտով եպիսկոպոսն է ժամանելու: Որոշեցին մեծ պատվով ընդունել նրան: Հասավ երկար սպասված օրը: Սարկավագը երկաթուղային կայարան մեկնեց: Ժամանողները քիչ էին: Առաջին վագոնից հասարակ հագուստով մի ծերուկ իջավ: Սպասեց կառամատույցին, սակայն ոչ ոք չմոտեցավ նրան: Անցորդներից հարցրեց, թե ինչպես կարող է գյուղ հասնել ու գնաց ցույց տված ուղղությամբ:

Արդեն կես ժամ քայլում էր, երբ ձիու սմբակների ձայն լսեց ետևից: Շրջվելով՝ տեսավ քառանիվ սայլակառքին լծված սլացող ձիերին, որ մի երիտասարդ էր վարում:

- Ահա և օգնությունը,- մտածեց ծերունին ու ձեռքը բարձրացրեց:

- Ի՞նչ ես ուզում, ծերո՛ւկ,

- Մինչև գյուղ չե՞ք տանի,- հարցրեց օտարականը:

- Ինքդ էլ կհասնես, այնքան էլ հեռու չէ:

- Շնորհակալություն,- հեզությամբ պատասխանեց ծերունին:

Ձիերն առաջ սլացան, և վերադառնալով եկեղեցի, սարկավագն ասաց հոգևոր հովվին.

- Եպիսկոպոսը չեկավ:

- Երևի ինչ-որ բան է պատահել, եթե չկարողացավ գալ:

Ծերունին երեկոյան հասավ գյուղ: Կռունկով ջրհոր տեսավ և դրա մոտ գիշերեց: Առավոտյան նրան արթնացրին ջրի եկած կանայք: Օտարականը հարցրեց, թե որտեղ են ապրում քրիստոնյաները:

- Այստեղ բոլորը քրիստոնյա են,- եղավ պատասխանը:

Եվ ծերունին գնաց գյուղ՝ ողորմություն խնդրելու: Մեկը կարտոֆիլ էր տալիս, մյուսը՝ մի կտոր չորահաց: Ծերուկը վերցնում էր ողորմությունն ու տվողի անունը գրում վրան:

Մուրացկանը երեկոն եկեղեցու մի անկյունում անցկացրեց: Ժամերգությունից հետո քահանան շնորհակալություն հայտնեց Տիրոջը ողորմածության համար: Տիրոջը շնորհակալություն հայտնեց նաև չքավոր ծերունին:

Համայնքի անդամները հուզված էին դուրս գալիս եկեղեցուց: Աղքատ ծերուկի կողքով անցնելիս՝ ասում էին.

- Տերը քեզ հետ լինի:

Եկեղեցին գիշերը փակեցին: Ծերուկը գնաց կռունկով ջրհորի մոտ գիշերելու:

Այդպես շարունակվեց երկու օր:

Երրորդ օրը, երբ բոլորը հավաքվեցին եկեղեցում, Պատարագն սկսվելուց առաջ մուրացիկ ծերուկը դուրս եկավ անկյունից, մոտեցավ Սուրբ Սեղանին, բացեց խուրջինն ու սկսեց հանել բորբոսնած հացի կտորներ, կարտոֆիլի մնացորդներ և այլ ոչ այնքան հրապուրիչ ուտելիք:

Այն սարկավագը, որ կայարան էր գնացել, այդ տեսնելով գնաց ծերունու կողմը՝ կարգ ու կանոն հաստատելու…

Մուրացկանը աներեր ու ազդու ձայնով ասաց.

- Այսօր ե՛ս եմ մատուցելու Պատարագը: Ես այն եպիսկոպոսն եմ, որին սպասում էիք:

Եկեղեցում քար լռություն տիրեց:

Իսկ եպիսկոպոսը շարունակեց.

- Այժմ ես քարոզ կխոսեմ «Կիսի՛ր հացդ սովածի հետ» թեմայով:

Վեր բարձրացնելով բորբոսնած հացի կտորն ու տվողի անունն արտասանելով, որը ունևոր մարդ էր, դիմեց նրան՝ հարցնելով.

- Մարդը կարո՞ղ է քո տված ողորմությամբ ապրել: Նայե՛ք, եղբայրնե՛ր և քույրե՛ր:

Տվողի դեմքը կաս-կարմիր կտրեց: Հիշեց Քրիստոսի խոսքերը. «Ինչ որ մերձավորիդ արեցիր՝ Ինձ արեցիր…» Եվ. «Հեռո՛ւ գնացեք Ինձանից…»

Եպիսկոպոսն արդեն կարտոֆիլի մի կտոր էր բռնել ձեռքում: Մեկ այլ մարդու անուն էր հնչում…

Ուտելիքի նորանոր մնացորդներ հանելով, եպիսկոպոսն անուններ էր արտասանում:

Վերջում լավ ուտելիքով լի երկու ծանր կապոց հանեց: Դրանք երկու բազմազավակ ընտանիքներ էին տվել:

Կյանքում առաջին անգամ հարուստներն ուզում էին այդ աղքատների փոխարեն լինել: Ոմանք սկսեցին արդարացումներ փնտրել՝ ասելով, թե՝ մարդկային բնությունն է այդպիսին: Սակայն վերջին երկու կապոցը ստիպեցին նրանց ցնցվել: Քչերը կարողացան զսպել ամոթի դառը արցունքները:

- Ոչինչ,- սկսեց մխիթարել նրանց հուզված ու վատը մոռացած եպիսկոպոսը,- ես շատ ուրախ եմ, որ Տերը սթափեցրեց ձեզ:

Հոգևոր հովիվը հյուրին հարցրեց.

- Իսկ որտե՞ղ գիշերեցիք:

- Կռունկ եղբոր մոտ,- պատասխանեց նա:

- Դա ո՞վ է,- չհասկացավ քահանան:

- Կռունկով ջրհորը դարձավ եղբայրս՝ գիշերելու տեղ տալով ինձ:

Եպիսկոպոսի այցի մասին հիշողությունները երկար պահպանվեցին: Մի՞թե կմոռանաս նման բանը:

 

Ռուսերենից թարգմանեց Էմիլիա Ապիցարյանը

20.03.19
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․