23 Ապրիլ, Եշ, Հինանց ԺԹ օր
23/04/2026
Մեզ հասավ այն գրությունը, որը «…Դիոդորոսից» խորագիրն ուներ, սակայն այդ գրությունը մեզ հասցնող պատգամաբերի խոսքը վայելչությամբ չէր զիջում քո խոսքին, Դիոդորո՛ս: Ինձ այնպես է թվում, թե այդ պատգամաբերը որևէ հրաշքով քո իսկ կերպարանքն էր առել՝ ունկնդիրներին իր խոսքերի մեջ հավաստիացնելու համար: Սակայն երբ նրան հարցրին, թե՝ եթե մեկի կինը մեռնի, այդ մեկը կարո՞ղ է իր կնոջ քրոջը կնության առնել, նա, թեպետ չդողաց ու չսոսկաց այդ հարցումից, սակայն,
22/04/2026
Ես նամակդ ստացա ու «ճանաչեցի» քո խոսքերը, ինչպես որ բարեկամներն են միմյանց դեռ հեռվից-հեռու ճանաչում: Եվ քանի որ քո խնդրածը մեծ բան չէ, այլ կամենում ես իմ՝ այս կյանքից հեռանալուց առաջ ինձնից լսել և ուսանել բարեկարգ վարքի կանոնները, ուստի ճշմարիտ է ինձ ուղղված խնդրանքդ, չնայած որ ինքդ էլ մեծ իմացության տեր ես: Իսկ ինձ համար մեծ երանություն է այդ մասին քեզ հետ խոսելը: Այն, թե ես ինչով եմ զբաղված այս վերջին ժամանակներում՝ գիշեր թե ցերեկ,
21/04/2026
Երբ նայում ենք տեղի ունեցող իրադարձություններին և տեսնում առկա դժվարությունները, որոնք, իբրև կապանքներ, խոչընդոտում են բարու ներգործությանը, ամբողջովին հիասթափության ենք մատնվում: Սակայն երբ տեսնում ենք քո պարկեշտ վայելչությունն ու խորհում այն մասին, որ մեր Տերը քեզ բժիշկ է կարգել Եկեղեցում՝ բժշկելու հիվանդությունները, դարձյալ մեր բոլոր մտածումներն ու քեզ մերձավոր լինելու փափագն ի մի ենք ժողովում՝ հաստատվելով բարու հանդեպ հույսով: Ողջ
20/04/2026
Մեծ ուրախությամբ նկատեցի, որ քո կողմից ինձ մոտ ուղարկված բարի պատանիները իրենց հասակի թելադրանքից էլ ավելի բարեպաշտ էին ու երկյուղած՝ քո հանդեպ, ուստի և իմ վստահությունը մեծ է նրանց նկատմամբ, որոնք քո գիրն ինձ բերելով՝ կրկնապատկեցին իրենց հանդեպ տածած իմ սերը: Իսկ ահա արդեն երբ ընթերցեցի գրությունդ և այնտեղ ականատես եղա Եկեղեցու հանդեպ քո հոգածու վերաբերմունքին ու նամակումդ առկա աստվածային Գրքերից մեջբերումներին, գոհացա Տիրոջից
18/04/2026
Բարսեղ. «Ես ունա՞կ եմ արդյոք պատմելու Որդու՝ նախքան աշխարհի լինելը ունեցած գոյության մասին»: Գրիգոր. «Յուրաքանչյուր ոք անկարող է պատմել, քանի որ ամենքն էլ Հորից և Որդուց հետո են գոյություն առել, մինչդեռ նախքան աշխարհի լինելը Որդու գոյության մասին պատմելու համար անհրաժեշտ ու հարկավոր է, որ այդ պատմողը գոյություն ունենար Որդու լինելուց էլ առաջ, որպեսզի կարողանար պատմել Նրա ծնունդի մասին, որովհետև Ինքը՝ Հայրը, այդ մասին լռեց
17/04/2026
Բարսեղ. «Քրիստոս մարդկայի՞ն մարմին ուներ, թե՞ ոչ»: Ապողինար. «Ոչ»: Բարսեղ. «Ապա ինչպիսի՞»: Ապողինար. «Աստվածային»: Բարսեղ. «Բնությա՞մբ, թե՞ տնօրինական միավորությամբ»: Ապողինար. «Տնօրինական միավորությամբ»: Բարսեղ. «Ապա ուրեմն՝ Քրիստոս բնությամբ մարդկային էր, իսկ տնօրինական միավորությամբ՝ աստվածայի՞ն»: Ապողինար. «Այո»: Բարսեղ. «Իսկ Նա համաբնութենակի՞ց էր մեզ»: Ապողինար.
16/04/2026
Քրիստոսի յուրօրինակ, առաջին և միայն Իր Աստվածությանը բնորոշ Ծնունդը պատվե՛նք մեր լռությամբ և, մանավանդ, մեր մտքի խորհուրդներով չփորձե՛նք քննել այն բազմախույզ ջանքերով։ Չէ՞ որ Նրա Ծննդյան պահին ո՛չ ժամանակը, ո՛չ էլ հավիտենությունը «չխոսեցին», և ո՛չ էլ Բանի Ծննդյան կերպը իմացվեց։ Որևէ մեկը ո՛չ ականատես եղավ, և ո՛չ էլ այնժամ կար մեկը, որ հետո պատմեր մեզ այդ մասին, ուստի այժմ միտքն ինչպե՞ս կարող է դա երևակայել, կամ լեզուն ինչպե՞ս կարող
15/04/2026
Ավետարանիչներից յուրաքանչյուրի ձայնն առավել հնչեղ է Հոգու այլ վարդապետություններից, քանի որ Տերը այդ վարդապետությունները մեզ հաղորդեց մարգարեների միջոցով, իսկ ահա Ավետարաններում Ի՛նքը՝ Տերն անձամբ խոսեց մեզ հետ։ Իսկ ավետարանական քարոզության մեջ էլ ամենից հնչեղը, որ բարբառում է որևէ լսելիքի համար դժվարըմբռնելի ու ամեն մտքից էլ ավելի վեր խոսքեր, Հովհաննեսն է՝ Որոտման որդին, որի ավետարանական գրվածքի նախաբանը քիչ առաջ ընթերցեցինք. «Ի
Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի