Իմ Հոր կամքը

«Այս է կամքը Իմ Հոր, որ Ինձ ուղարկեց. բոլոր նրանք, ում Հայրն Ինձ տվել է, նրանցից ոչ մեկին չկորցնեմ, այլ վերջին օրը հարություն առնել տամ նրանց» (Հովհ. 6.39):

Ի՞նչ է ուզում ասել մեր Տերը: Բոլոր մարդիկ Աստծու արարածներն են, Աստված է մարդկանց ստեղծել: Եվ բոլոր մարդիկ, ինչպես դրախտային ընտանիքը` Ադամն ու Եվան, պատկանում էին Տիրոջը, որովհետև Աստված մարդուն Իր պատկերով է ստեղծել: Եվ եթե Աստծո պատկերով ու նմանությամբ է ստեղծված մարդը, ուրեմն Աստծո կնիքն ու դրոշմը կա մարդու վրա. և յուրաքանչյուր կնիք ու դրոշմ կրող մարդ (որ Աստծո դրոշմն է) պատկանում է դրոշմի Տիրոջը, այսինքն` Աստծուն: Աստված մարդու հոգին Իր պատկերով է ստեղծել և աստվածային պատկերի նմանությունը մարդու մեջ երևում է հոգով, բանականությամբ, սրտով և էությամբ: Սակայն մենք այս պատկերի նմանությունը կորցրեցինք, որովհետև Աստված սուրբ է և Հոգի է, և մեր հոգին էլ պետք է սուրբ և աստվածային լինի: Բայց մենք չպահեցինք այս պատվիրանը, մեղք գործեցինք, դարձանք մեղավոր, մարդկային և ոչ թե աստվածային և սուրբ: Եվ Ադամի մեղանչումից սկսած մարդիկ սկսեցին չպատկանել Աստծուն, որովհետև աստվածային պատկերն ու նմանությունը սկսեց աղճատվել, քանդվել և ձևափոխվել: Բայց մեր Տերը` Հիսուս Քրիստոս, եկավ մարդկության մեջ կրկին վերականգնելու աստվածային պատկերը, որովհետև Աստված մարդուն ուրախ, երջանիկ, խաղաղ է ստեղծել, բայց մեղքը խաթարում է այս խաղաղությունը, ուրախությունն է վերացնում, երջանկությունն է հեռացնում, Աստծո և մարդու միջև պատնեշ է դառնում մեղքը: Ուստի պետք է քանդել մեղքի պատնեշը, վերացնել այդ միջնորմը և Աստված կրկին կդառնա մերձավոր Աստված:

Մեր Տերը` Հիսուս Քրիստոս, եկավ փնտրելու և գտնելու աստվածային պատկերը, կորսված պատկերը մարդու մեջ: Եվ խաչը բարձրացավ Քրիստոս մեր մեղքերը ջնջելու, մեզ սրբագործելու և աստվածային նախկին պատկերին դարձնելու համար: Եվ մենք մեզ չենք պատկանում, մենք Քրիստոսի անգին պատվական արյան գինն ենք: Ս. Գրիգոր Տաթևացին ասում է, որ եթե ամբողջ տարերքն ու տիեզերքը դառնան անգին քար, ապա մի կաթիլ Քրիստոսի արյուն չարժեն: Այսքան պատվական է Քրիստոսի արյունը և այսպիսի անգին գնով ենք մենք գնված: Եվ չպետք է Տիրոջ արյան գինը իզուր անցկացնենք, որովհետև մենք կոչված ենք սուրբ լինելու, որովհետև մեր Տերն այսօր Ավետարանում ասում է. «Իմ Հոր կամքն այն է, որ բոլոր նրանց, ում Հայրն Ինձ է տվել», այսինքն՝ Քրիստոսի արյամբ գնվածներին, «որևէ մեկին չկորցնեմ»: Քրիստոս անսահման սիրով է սիրում մեզ, որովհետև երկինքը թողեց, եկավ աշխարհ, խոնարհ կերպարանք ստացավ, մարդկային բնություն առավ, ծնվեց մսուրում` անասունների մեջ, որպեսզի մեզ փրկի: Եվ այս բոլորով չբավարարվեց, աղքատ ընտանիքի մեջ ծնվեց, Հովսեփի` հյուսնի որդին էր և աղքատ էր ապրում մեր Տերը. երկնքի ու երկրի Արարիչն էր, տերերի Տերը, թագավորների Թագավորը, աստվածների Աստվածը, բայց մարդկանց ողորմություններով էր ապրում, որովհետև Ավետարանում ասվում է. «Եվ Նրա հետ էին Տասներկուսը և մի քանի կանայք, որոնք բժշկվել էին չար ոգիներից ու հիվանդություններից… որոնք իրենց ունեցվածքից մատակարարում էին Նրան» (Ղուկ. 8.2-3): Տեսեք, որքան խոնարհություն: Մենք ուրիշի ձեռքին չենք նայում, հպարտանում ենք` ասելով. «Արժան չէ ուրիշի ձեռքով կերակրվել, մենք մեր ձեռքի վաստակով պետք է կերակրվենք»: Բայց Քրիստոս ուրիշի ձեռքին էր նայում մեզ համար, որպեսզի հնարավորություն տար ուրիշներին ևս փրկվել, որովհետև Տիրոջը ողորմություն տալով իրենք էլ երկնքում ողորմություն պետք է գտնեին: Այս բոլորը մեզ համար Տերն արեց և այսքանով չբավարարվեց, այլ Նա Իր ամբողջ կյանքը զոհաբերեց մեզ համար, Իր արյունը հեղեց խաչի վրա, մորը թողեց և իջավ դժոխք մարդկանց փրկելու համար: Ուստի մենք պետք է ճշտենք` Քրիստոսի՞ն ենք պատկանում, թե` աշխարհի՞ն, սրբությա՞նն ենք պատկանում, թե` մեղքի՞ն: Սա շատ կարևոր հարց է, որովհետև Քրիստոսին պատկանել նշանակում է ամբողջ մտքով, սրտով, հոգով փափագել արդարություն, սրբություն, ժուժկալություն, մաքրություն: Իսկ եթե մեղքն ենք սիրում, աշխարհը, մարմինն ենք սիրում, ապա Քրիստոսին չենք պատկանում: Եվ Քրիստոս խնդրել է, որպեսզի հարություն տա բոլոր նրանց, ովքեր Իրեն են պատկանում: Իսկ ի՞նչ է նշանակում «վերջին օր»: Վերջին օրը մեր Տիրոջ` Հիսուս Քրիստոսի գալստյան օրն է, աշխարհի վախճանը, մեռելների հարության, ահեղ դատաստանի օրը: Եվ բոլոր մարդիկ կկանգնեն Աստծու դատաստանի առջև և հատ առ հատ պատասխան կտան իրենց արածների համար. որևէ մեկը Աստծու դատաստանից չի փրկվելու: Վերջին օրը ժամանակը կդադարի, որովհետև մենք այժմ գտնվում ենք ժամանակի մեջ, ժամանակավոր կյանքի մեջ, իսկ Տիրոջ գալստյան ժամանակ կդադարի ժամանակը: Ժամանակը սկսվեց, երբ Աստված արեգակը ստեղծեց, որովհետև արեգակով էր ժամանակը հաշվվում, և այդ օրն էլ եղավ առաջին օրը, որը չուներ առավոտ, սակայն ունեցավ երեկո, որովհետև, երբ մութն ընկավ, իմացան, որ առաջին օրն անցավ: Արարչագործության մյուս բոլոր օրերն ունեին և առավոտ, և երեկո: Իսկ վերջին օրը, երբ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը գա, յուրահատուկ օր պետք է լինի` կունենա առավոտ, սակայն չի ունենա երեկո, որովհետև արեգակն այլևս անելիք չի ունենա, չի ծագի և մայր չի մտնի, որովհետև պետք է երևա Արդարության Արեգակը, մեր Տերը` Հիսուս Քրիստոս, քանզի Երկնքի Արքայության մեջ, հավիտենական կյանքում չի լինելու արեգակ: Եվ ինչպես ասում է Հայտնության Գիրքը` «Եվ քաղաքին պետք չէին արեգակ ու լուսին, որպեսզի լուսավորեն այն. քանզի Աստծու փառքն էր լուսավորում քաղաքը ամեն ժամ, և Գառը ճրագ էր նրա մեջ» (Հայտ. 21.23): Եվ Քրիստոս` Արդարության Արեգակն է լինելու մեր արեգակը և մեզ ուրախացնելու է, միշտ տեսնելու ենք Քրիստոսին, եթե արժանանանք, և ուրախ ենք լինելու: Ուրեմն, ի՞նչ է մեզ մնում. ապրել սուրբ կյանքով, փնտրել և փափագել Տիրոջ խաղաղությունը, Երկնքի Արքայությունը և պատրաստվել վերջին օրվան` աներեկո օրվան, որպեսզի Տիրոջ առջև կանգնելիս մենք արդարանանք, փրկվենք և մտնենք Երկնքի Արքայություն: Ամեն:

Տեր Միքայել վարդապետ Գևորգյան