Քրիստոնեական ուսմունքի համաձայն՝ Աստված սիրում է բոլոր մարդկանց, ոչ միայն մկրտվածներին։ Մարդը կարող է աղոթել Աստծուն ցանկացած պահի՝ անկախ նրանից մկրտված է, թե ոչ։ Աստված լսում է յուրաքանչյուրի աղոթքը և կարող է Իր ողորմությունն ու աջակցությունը ցույց տալ յուրաքանչյուր մարդու։ Մկրտությունը, սակայն, պարզապես Աստծու ուշադրությունը ստանալու միջոց չէ։ Եկեղեցու ուսմունքով այն մարդու մուտքն է Քրիստոսի Եկեղեցի, նոր ուխտի և շնորհի կյանք։ Մկրտությամբ մարդը հատուկ կերպով միավորվում է Քրիստոսի հետ և ստանում այն շնորհները, որոնք կապված են Սուրբ Խորհրդի հետ։ Ինչ վերաբերում է Աստծու բարեհաճությանը, ապա Սուրբ Գիրքը ցույց է տալիս, որ Աստված հաճություն է գտնում այն մարդկանց մեջ, ովքեր հավատքով փնտրում են Իրեն և ձգտում են կատարել Նրա կամքը։ Օրինակ՝ մինչև մկրտվելը էլ կային մարդիկ, որոնց Աստված ընդունում էր իրենց հավատքի և արդար կյանքի համար։ Միևնույն ժամանակ, քրիստոնեական ավանդությունը սովորեցնում է, որ եթե մարդը ճանաչել է Քրիստոսին և գիտակցաբար մերժում է մկրտությունը, դա այլ իրավիճակ է, քան երբ մարդը դեռ չի մկրտվել, բայց անկեղծորեն փնտրում է Աստծուն։ Ուստի՝ այո, չմկրտված մարդը կարող է խնդրել Աստծու սերն ու աջակցությունը, և Աստված կարող է լինել նրա կողքին։ Սակայն մկրտությունը քրիստոնեական կյանքում առանձնահատուկ և կարևոր քայլ է, որով մարդը լիարժեքորեն մտնում է Եկեղեցու կյանք և ստանում մկրտության շնորհը։