26 Փետրվար, Մեծ պահքի ԺԵ օր

Գրքեր

Անխոհեմ սերը երեխաներին անպիտան է դարձնում

Նկատել եմ, որ այժմյան երեխաները, հատկապես նրանք, որ հետո համալսարան են գնում, արդեն ծնողական հարկի տակ են փչանում: Սկզբում լավ երեխաներ լինելով՝ արդյունքում անպիտան են դառնում: Նրանք ոչ մի բանի մասին չեն մտահոգվում, նրանց մոտ ինչ-որ անտարբերություն կա: Նրանց հենց իրենց ծնողներն են փչացնում, կործանում, ովքեր ծանր տարիներ են ունեցել և այժմ ուզում են, որպեսզի իրենց երեխաները ոչնչի կարիք չունենան: Ծնողները երեխաների մեջ ջերմեռանդություն չեն դաստիարակում, որպեսզի նրանք ուրախանան զրկանքներից: Պարզ է, որ այդ ամենը ծնողները բարի մտադրությամբ են անում: Այո՛, բարբարոսություն է երեխաներին անիմաստ զրկանքների ենթարկել: Բայց շատ լավ է երեխաներին օգնել վանական խիղճ ձեռք բերել, որպեսզի հետո նրանք ինչ-որ զրկանքներ կրելով՝ իրենք ուրախանան: Իսկ այժմ իրենց բարությամբ, իրենց անխոհեմ բարությամբ ծնողներն իրենք են երեխաներին բթացման հասցնում: Ծնողներն ամեն բան սկուտեղի վրա են մատուցում իրենց երեխաներին՝ ուղիղ նրանց ձեռքերի մեջ, նույնիսկ ջուր են բերում: Նրանք դրան են սովորեցնում նրանց: Այդպես են անում, որպեսզի երեխաները դասերը սովորեն և չշեղեն իրենց ուշադրությունը, բայց այդ կերպ անպիտան են դարձնում թե՛ տղաներին, և թե՛ աղջիկներին: Որովհետև հետո երեխաները ամեն ինչ ուզում են պատրաստի ստանալ, սկուտեղի վրա, և ուզում են մշտապես, այլ ոչ թե միայն դասերը սովորելիս: Իսկ այդ չարիքը մայրիկներից է սկսվում. «Սովորի՛ր, որդի՛ս, սովորի՛ս: Իսկ ես գուլպաներդ կբերեմ, ոտքերդ կլվանամ: Քաղցրեղեն կեր, սուրճ խմիր»: Երեխաները ջանք չեն թափում, այդ պատճառով էլ չեն հասկանում, թե իրենց մայրը որքան է հոգնել իրենց սպասարկելով: Իսկ հետո սկսվում է. մեկանգամյա օգտագործման ափսեներ, հագուստ, [պիցցայանոցներ, մակդոնալդսներ], նույնիսկ մի կտոր պիցցան չեն կարողանում թղթի մեջ փաթաթել: Եվ երեխաներն այդպես դառնում են ոչ պիտանի մարդիկ: Հետո կյանքն ինքն էլ է նրանց համար ծանր: Կոշիկի կապերն արձակվեցին. «Մայրի՛կ, կապի՛ր»: Իսկ քանի դեռ մայրը չի կապել, զավակն արձակված կապերով կշրջի ու կոխ կտա դրանք: Էլ ի՞նչ առաջադիմություն սպասես այդպիսի երեխաներից: Նրանք ո՛չ վանական կյանքի համար են պիտանի, ո՛չ՝ ընտանեկան: Այդ պատճառով էլ մայրերին խորհուրդ եմ տալիս. «Երեխաներին թույլ մի՛ տվեք ողջ օրը կարդալ: Քանի որ նրանք կարդում են, կարդում և խճճվում: Թող տասնհինգ, երեսուն րոպե ընդմիջում անեն և տնային որևէ գործ կատարեն: Այդպես նրանց մտքերը մի քիչ կցրվեն, նորմալ վիճակի կգան»:

Այժմյան երիտասարդության այդ վատ սովորությունը վանականության մեջ էլ է ներթափանցել: Եվ այժմ տեսնում ես, թե վանքերի գրասենյակներում ինչպես են յոթական վանական-քարտուղարներ նստած, բոլորը երիտասարդ, կրթված, իսկ նրանց հետ ծեր վանական է նստում, որ նախկինում այդ հանձնարարությունն էր կատարել: Առաջ վանքերում մեկ քարտուղար կար: Նրա կրթությունը հաճախ սահմանափակվում էր միջնակարգ դպրոցի երկու դասարաններով, բայց միևնույն ժամանակ նա միայնակ կարողանում էր ողջ աշխատանքը կատարել: Իսկ այժմ նրանք յոթն են և բոլորն էլ այնպես են գործի մեջ խեղդված, որ նույնիսկ վանական կարգը կատարելու ժամանակ չունեն: Բայց ախր ծերունի քարտուղարին էլ բաց չեն թողնում, նա ստիպված է նրանց հետ նստել և օգնել…

 

 

Հայր Պաիսիոս Աթոսացու «Ցավով և սիրով՝ ժամանակակից մարդու մասին» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

 

26.10.17
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․