23 Փետրվար, Ուր, Մեծ Պահքի ԺԲ օր

Գրքեր

Երեխաներին հեռացնում են Եկեղեցուց

Երբ ես փոքր էի, ինձ այնքա՜ն էր օգնում եկեղեցի հաճախելը: Տարրական դասարաններում շատ լավ ուսուցիչ ունեինք: Նա նույնպես օգնում էր մեզ, հունական ազգային երգեր և շարականներ էր սովորեցնում: Կիրակի օրերին երգում էինք եկեղեցում՝ «Փառք ի բարձունս», «Սուրբ Աստված»…

- Աղջիկներն էլ էին երգո՞ւմ:

- Այո, բոլոր երեխաները միասին երգում էին: Առաջ եկեղեցին դպրոցի մոտ էր, և մենք եկեղեցու բակում էինք խաղում: Տոներին ուսուցիչները մեզ եկեղեցի էին տանում, նույնիսկ դասերի ժամանակ: Ուսուցիչը նախընտրում էր դասաժամը կորցնել, որպեսզի երեխաները աղոթեն ժամերգության ժամանակ: Երեխաներն այդպես սովորում էին, սրբագործվում, գառնուկներ դառնում: Մեր ուսուցիչներից մեկը հրեա էր, բայց նա մեզ Աստծո Օրենքը չէր սովորեցնում, մեկ այլ ուսուցչուհի էր գալիս այն դասավանդելու: Սակայն, հրեա լինելով հանդերձ, այդ ուսուցիչը մեզ մինչև եկեղեցի տանում էր: Իսկ հետո բոլոր երեխաները հեզ ու լուռ կանգնում էին ժամերգությանը:

Իսկ այսօր երեխաներին հեռացնում են Եկեղեցուց, և ես տեսնում եմ, թե նրանք ինչպես են կատաղել: Քանի որ եկեղեցում նրանք հանդարտ ու բարի երեխաներ են դառնում, որովհետև երեխան եկեղեցում Աստծո օրհնությունն է ստանում, սրբվում է: Այժմ երեխաներին թույլ չեն տալիս եկեղեցի գնալ, որպեսզի նրանք «հոգևոր ազդեցության տակ չընկնեն», բայց միևնույն ժամանակ նրանց չեն պաշտպանում ամեն տեսակի հիմարություններից: Եվ ոչ միայն չեն պաշտպանում, այլև տարատեսակ բարբաջանքներ են սովորեցնում: Ախր մի՞թե հասկանալի չէ, որ եթե երեխաներն իսկապես «հոգևոր ազդեցության» տակ ընկնեն, ապա ի վերջո անկարգություններ չեն անի, խելամիտ և ուսման մեջ ջանասեր երեխաներ կլինեն, այլ ոչ թե այնպիսի խելառ ու անհավասարակշիռ, ինչպիսին այժմ են: Իսկ մեծանալով՝ Եկեղեցում ապրող երեխաները իրենց հայրենիքի գիտակից քաղաքացիները կդառնան: Նրանք վատ ընկերախմբերի, թմրանյութերի հետ չեն կապվի, չեն վերածվի անպետք մարդկանց: Մի՞թե բոլոր վերոնշյալները բավարար պայման չեն, որպեսզի նրանք կարգին մարդիկ դառնան: Մի՞թե նրանք, ովքեր նրանց հեռացնում են Եկեղեցուց, կսկսեն նույնիսկ դա ժխտել: Մի՞թե թքած ունեն դրա վրա:

Բայց այսօր նրանց նպատակը երեխաներին Եկեղեցուց հեռացնելն է: Երեխաներին թունավորում են, զանազան տեսություններով վարակում, սասանում են նրանց հավատը: Նրանց խոչընդոտում են բարի գործերում, որպեսզի անպիտան դարձնեն: Նրանց փոքր հասակից քայքայում են: Եվ բնական է, որ երեխաները գառնուկներից փոքր այծերի են վերածվում: Հետո նրանք սկսում են իրենց արարքներով սարսափեցնել ծնողներին, ուսուցիչներին և նրանց, ում թելադրանքով այդպես են իրենց պահում: Երեխաներն ամեն ինչ տակնուվրա են անում՝ ցույցեր են կազմակերպում, դպրոցներ գրավում, հրաժարվում են պարապմունքներին մասնակցել: Բայց ի վերջո խելքի կգան նաև նրանք, ովքեր երեխաներին չարին են դրդում, երբ նրանց կողմից փչացրած երեխաները կհասնեն այնտեղ, որ կսկսեն իրենց չար ուսուցիչների որովայնները պատռել:

 

Հայր Պաիսիոս Աթոսացու «Ցավով և սիրով՝ ժամանակակից մարդու մասին» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

 

11.05.18
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․