Փառք տալ Աստծուն

 Եվ երբ մի գյուղ էր մտնում, նրան հանդիպեցին տասը բորոտներ, որոնք հեռու կանգնեցին, բարձրացրին իրենց ձայնը և ասացին. «Հիսուս վարդապետ, ողորմիր մեզ»: Եվ երբ նրանց տեսավ, ասաց նրանց. «Գնացեք դուք ձեզ քահանաներին ցույց տվեք»: Երբ գնում էին, նույն ժամին մաքրվեցին: Նրանցից մեկը, երբ տեսավ, թէ բժշկվեց, վերադարձավ ու բարձր ձայնով փառավորում էր Աստծուն. Երեսի վրա ընկավ Հիսուսի ոտքերի առաջ և շնորհակալություն էր հայտնում նրան. և ինքը սամարացի էր: Հիսուս պատասխանեց և ասաց. «Սրանք տասն էլ չմաքրվեցի՞ն. իսկ արդ, իննը ու՞ր են, որ չվերադարձան փառք տալու համար Աստծուն, բացի միայն այս օտարազգի մարդուց»:  Եվ ասաց նրան. «Վեր կաց գնա, որովհետև քո հավատը քեզ փրկեց» (Ղուկ. 17:12-19):

Սիրելի հավատացյալներ,

Ինչու՞ այս մարդը ոչ միայն բժշկվեց բորոտությունից ինչպես մյուս իննը բորոտները, այլ նաև ստացավ անհամեմատելի մեծ պարգև՝ փրկություն: Ինչի՞ շնորհիվ նա փրկվեց: Պատասխանը Հիսուսի խոսքերի մեջ է. «Սրանք տասն էլ չմաքրվեցի՞ն. իսկ արդ, իննը ու՞ր են, որ չվերադարձան փառք տալու համար Աստծուն, բացի միայն այս օտարազգի մարդուց»:

Փրկությունը՝ արդյունք է հոգևոր վերանորոգման, զարգացման և սխրանքների: Եվ այս պատմության մեջ փրկությանն արժանացողը սամարացի էր, ով կրկնակի մերժված էր: Մերժված էր նախ հրեաների կողմից, ովքեր նույնիսկ չէին հաղորդակցվում սամարացիների և այլ օտարազգի մարդկանց հետ: Եվ երկրորդ. բորոտները հասարակությունից վտարվում էին: Եվ հենց ինքն է այնպիսի աստվածային պարգևի արժանանում, որի մասին հրեաները չէին էլ կարող երազել:  

Ուրեմն, տեսեք որքան կարևոր նշանակություն ունի Աստծուն փառք տալը: Սակայն Աստծուն փառք տալը ոչ միայն երախտագիտություն հայտնելն է, չնայած դա նույնպես Աստծո կողմից շատ գնահատելի է, այլ դա մարդկային հոգու բարձրագույն դրսևորումն է: Միայն մերձենալով Աստծո փառքին կարող ենք գտնել փրկություն:

Բայց նախևառաջ պիտի ճանաչենք, հասկանանք Աստծո փառքը, որին հասավ սամարացին: Մյուս իննը բորոտները չվերադարձան փառք տալու Աստծուն, քանի որ չճանաչեցին այն: Չգնահատեցին այն սերը, որի արդյունքն էր իրենց հրաշալի բժշկումը: Նույնը կատարվում է և մարդկության հետ, այդ թվում քրիստոնյաների հետ: Այսօր շատերը գալիս են այն իննը բորոտների պես խնդրանքներ ներկայացնում Աստծուն և երբ պատասխանը ստանում են, ոչ փառք են տալիս, ոչ շնորհակալություն են հայտնում և ոչ էլ ըմբռնում և գնահատում Աստուծո սերը, չեն դառնում իրենց ճանապարհներից դեպի ճշմարիտ փրկության ճանապարհը:

Ի՞նչ է նշանակում Աստծուն փառք տալ: Առաջին հերթին. պետք է կարողանանք ամբողջ հոգով և մտքով ըմբռնենք, հասկանանք Տիրոջ սերն և հոգատարությունը մարդկության և ընդհանրապես աշխարհի նկատմամբ այնքանով որքանով կարող ենք: Երկրորդ հերթին. նույնպես ամբողջ հոգով և մտքով ընդունենք Աստծո ճանապարհները, որոնցով Նա ուղեկցում է մարդկությանը, ազգերին և անհատներին որպես ճշմարիտ և բարի, և որոնք նպաստում են մեր փրկությանը: Երրորդ հերթին. ամբողջ հոգով և մտքով վստահենք Իրեն մեր կյանքը՝ որպես Արարչի, որպես երկնավոր Հոր և որպես մեզ ամենամտերիմ և սիրող էությանը: Եվ այս ամենից ելնելով ուրախանալ Աստծո համար և գոհությամբ փառավորել: Ս. Հովհան Ոսկեբերանը իր մահվան մահճին հիվանդության ցավերի մեջ ասաց այս ոսկե խոսքերը. «Փառք Աստծուն ամեն ինչի համար»: Հետևաբար, հասկանալի է դառնում, որ Աստծուն փառք տալը նշանակում է հասկանալ, համաձայնվել և ընդունել Տիրոջ կամքը, նախախնամությունը մարկանց հանդեպ: Այս կատարած քայլը կդրդի մեզ նախ ներքուստ փոխվել, հետո սամարացու պես վազել Փրկչի մոտ, երկրպագել և փառք տալ Աստծուն: Սակայն Աստծուն փառք տալը շատ ավելի խորիմաստ է. Տերը Գեթսեմանի պարտեզում Հայր Աստծուն աղոթելիս ասում է՝ «Ես Քեզ փառավորեցի երկրի վրա. լրացրի այն գործը, որը ինձ տվիր, որ անեմ»: Այսինքն. կատարելով Հոր հանձնարարականը, փառավորեց Իրեն: Մենք բոլորս էլ ունենք Աստծո հանձնարարականը, այն է՝ «Եթե ինձ սիրում էք, կպահեք իմ պատվիրանները»: Քրիստոնյան հանդիսանում է որպես Աստծո կանթեղ: Եվ եթե կանթեղը վառվում է և լուսավորում շրջակայքը, ուրեմն Տիրոջ լույսը իր միջոցով տարածվում է: Սա է Աստծուն գործով փառավորելը: Եկեք աղաչենք երկնային Տիրոջը օգնել մեզ, որպիսի մեր կանթեղներում միշտ ձեթ լինի և միշտ մեր կանթեղը վառ պահենք:

Շատ կարևոր է գիտակցել, որ կյանքում պատահում են նաև կեղծ փառաբանություններ: Դրա ավետարանական վառ օրինակն է՝ բժշկված ի ծնէ կույրին ուղղված փարիսեցիների խոսքը. «Աստծուն փառք տուր. մենք գիտենք, որ այն մարդը մեղավոր է»: Նկատի ունեին Քրիստոսին, ով բժշկեց: Շատ կան և նախկինում եղել են Տիրոջ փառքին տիրանալու թեկնածուներ. Դերաքրիստոսներ, բռնակալներ, գաղափարախոսություններ, ինչպես օրինակ՝ կոմունիզմը, որոնց հիմնադիրներին կուռքի էին վերածել: Եվ այսօր էլ ծագում են նոր «առաջադիմական» գաղափարախոսություններ՝ հակադրվելով իբր հնացած քրիստոնեությանը: Սակայն տերն ասաց, որ իր փառքը ոչ մեկին չի տալու: Եվ ոչ այն պատճառով, որ մեր կողմից փառավորվելու կարիքն ունի, այլ, որ առանց մարդկանց մեջ Աստծո փառավորվելու՝ մարդիկ չեն կարող փրկվել:

Ուրեմն, եկեք խնդրենք Տիրոջը, որ իր փառքը ինչպես երկնքում է հաստատ, այնպես էլ մեր մեջ հաստատուն կերպով ամրանա և գործի:  

Տեր Զգոն քհն. Աբրահամյան