26 Փետրվար, Մեծ պահքի ԺԵ օր

Գրքեր

Բարի մտքերի ֆաբրիկա

Այս պատմությունն ինձ հետ պատահեց այն ժամանակ, երբ Օպտինայի մենաստանից Կոզելսկ էի գնացել հանձնարարությամբ: Հանձնարարությունը կատարեցի և եկավ մենաստան վերադառնալու ժամանակը: Երթուղայինները երեկոյան այլևս չեն աշխատում և Օպտինա գնացող վերջին երթուղայինն էլ շարժվեց: Վազում եմ, ահա, դրա ետևից, իսկ պայուսակս ծանր է: Չհասա:

Նստեցի համարյա դատարկ քաղաքային երթուղայինը: «Հենց նոր Օպտինայի երթուղայինը գնաց: Կկարողանա՞նք հասնել դրան քաղաքի կանգառներից մեկում»,- հարցնում եմ:

Վարորդն անշտապորեն շրջվում է դեպի ինձ, նայում մռայլ հայացքով, հետո հետ շրջվում ու ատամների արանքից ասում. «Չէ, չենք հասնի»: Գրպանից հանում է բջջայինն ու սկսում զանգել: «Դե իհարկե,- մտածում եմ,- եթե վարելուց հեռախոսով էլ խոսես, ապա հաստատ չենք հասնի»: Նա հանգիստ զրուցում է ինչ-որ մեկի հետ, իսկ ես նստել ու բարկանում եմ ինքս ինձ վրա, որ չհասցրեցի երթուղայինին, անձրևոտ եղանակի վրա եմ բարկանում, անկիրթ վարորդի: Գիտեմ, որ անիմաստ է բարկանալը: Դատել նույնպես չի կարելի: Փորձում եմ որևէ բարի բան մտածել վարորդի մասին: Հայր Պաիսիոս Աթոսացին ասում էր, որ անհրաժեշտ է համբերությամբ տանել շրջապատի մարդկանց տկարությունները, սիրով ծածկել դրանք, չտրվել դատելու, անվստահության մտքերին: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ է բարի բաներ մտածել շրջապատողների մասին, փորձել արդարացնել նրանց, կարեկցել: Մտածել, որ հնարավոր է նրանք բարի մտադրություն ունեին, բայց չստացվեց իրականացնել: Ծերը այդ մտավոր աշխատանքը «բարի մտքերի ֆաբրիկա» էր անվանում:

Երթուղայինն ի վերջո շարժվեց տեղից: Վարորդը կշտացավ խոսելուց: Նստել ու փորձում եմ բարի բան մտածել նրա մասին, չդատել, այլ արդարացում գտնել: «Այսպես ուրեմն,- մտածում եմ,- հնարավոր է նրա մայրը հիվանդանոցում պառկած է: Կամ տանն է հիվանդ պառկած: Եվ նա նրան հաճախ է զանգում, անհանգստանում է մոր համար… Կամ, ոչ: Միգուցե պետք է շտապ երեխաներին զանգի՝ ստուգելու, թե տանն ինչ են անում մենակ…» Այսպես գնում ենք ու զգում եմ, որ բարկությունս անցավ, և վարորդն էլ այլևս այդքան վատը չի թվում: Երևի լավ մարդ է… Ուղղակի շատ խնդիրներ ունի…

Հասնում ենք կանգառին: Վարորդը շրջվում է դեպի ինձ ու ասում. «Հասանք Օպտինայի երթուղայինին: Տեղափոխվեք»:

Ես արագ տեղափոխվում եմ: Ուղեվարձը վարորդին եմ մեկնում, իսկ նա հարցնում է. «Դե ինչ, քիչ էր մնում ուշանայի՞ք»: Ես ժպտում եմ. «Այո, արդեն տրամադրվել էի, որ ոտքով պիտի գնամ, միայն թե եղանակը լավը չէ, պայուսակս էլ ծանր է»:

Երիտասարդ վարորդն էլ ինձ է ժպտում ու ասում. «Այո, ստիպված ոտքով պիտի գնայիք, եթե ընկերս՝ քաղաքային երթուղայինի վարորդը, չլիներ: Նա զանգեց ինձ ու խնդրեց մի փոքր սպասել կանգառում: Ասաց. «Մի ուղևոր է ուշացել քո երթուղուց: Մեծ պայուսակով է: Սպասիր նրան, լա՞վ, մեղք է քույրիկը»: Ես էլ սպասեցի»:

Ահա և քեզ մռայլ վարորդ: Ինձ «քույրիկ» է անվանել…

«Իմ մեջ մաքուր սիրտ հաստատի՛ր, Աստվա՛ծ, և արդար հոգի նորոգի՛ր իմ որովայնում» (Սղմ. 50:12):

 

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

25.07.23
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․