Երանի նրան, ով մտածում է աղքատի ու տնանկի մասին

Երանի որ խորհի զաղքատն և զտնանկ, յաւուր չարի փրկէ զնա Տէր:

Երանի նրան, ով մտածում է աղքատի ու տնանկի մասին. փորձանքի օրը Տերը կփրկի նրան (Սաղմոս 40:2):

Սիրելի՛ քույրեր և եղբայրներ ի Հիսուս Քրիստոս.

Այսօրվա ընթերցվածքում Սուրբ Պողոս առաքյալն ասում է. «Օրերը չար են», հետևաբար պետք է ընթանալ զգուշությամբ, իբրև իմաստուններ և ոչ թե անմիտներ, և օգտագործել ժամանակը (Եփեսացիներ 5:15, 16): Սիրելինե՛ր, մենք բոլորս ցանկանում ենք խաղաղություն ունենալ և չանհանգստանալ, բայց, անշուշտ, դա հնարավոր չէ, որովհետև ժամանակները բարդ են: Նախորդ տարվա պատերազմի և շարունակվող հիվանդությունների ու մահերի պատճառով բազում հայորդիներ հայտնվել են անհուսության ու կարիքների մեջ, անմխիթար ու միայնակ մնացել են իրենց ցավի հետ: Բազում տագնապներ կան մարդկանց հոգիներում, թվում է, թե մոլորվել ենք խավար անտառում, կորցրել ենք լույսի ճանապարհը, փնտրում ենք ելքը, բայց դեռևս չենք կարողանում գտնել, փորձում ենք հասկանալ՝ որտեղ ենք և ուր ենք գնում, ցանկանում ենք դուրս գալ մոլորությունից, բայց դեռևս չենք տեսնում փրկության ուղին:

Աստված անպայմանորեն պիտի օգնության հասնի մեզ՝ ի շահ մեր փրկության, պիտի մատնանշի մեզ համար լույսի ճանապարհը, մեզ խաղաղեցնի և դուրս բերի անորոշությունից, ապահովության զգացում պիտի տա մեր սրտերին, և մտահոգությունները պիտի վանի մեր մտքերից: «Ամեն կողմից ճնշված, բայց ոչ ընկճված, կարոտյալ, բայց ոչ հուսահատ, հալածված, բայց ոչ լքված, չարչարված, բայց ոչ մեռած: Ամեն ժամ մեր մարմինների մեջ կրում ենք Հիսուսի մահը, որպեսզի Հիսուսի կյանքն էլ հայտնվի մեր մարմինների մեջ», ընթերցում ենք Սուրբ Պողոս առաքյալի խոսքերը՝ ուղղված կորնթացիներին և տեսնում նրա արիությունը (Բ կորնթացիներ 4:8-10):

Մենք էլ տագնապած ենք, ճնշված ենք, չարչարված և կարոտյալ, սակայն Աստծով հուսահատ ու ընկճված չենք: Եվ իբրև քրիստոնյաներ պիտի դեղ հասցնենք մեկմեկու, աղոթենք հիվանդների հոգու և մարմնի փրկության համար և մեր օգնությունը չուշացնենք: Չտկարանանք, որպեսզի տկարությունից դուրս բերենք մեր հարազատներին և հուսալքված վիճակում չտեսնենք նրանց: Ժամանակները չար են, բայց մենք պիտի լույս բերենք մթնած սրտերին, ընկճվածների տխրությունը պիտի փորձենք Աստծով վանել: Ինչպես մեր փրկությունն ենք կամենում, մեր սիրելիների փրկության համար ևս պիտի ջանանք աղոթքով և զորակցությամբ, և նրանք պիտի տեսնեն Աստծու ներկայությունը իրենց կյանքում և գոտեպնդվեն: Քաջ պիտի լինենք ինքներս մեզ համար և քաջություն հաղորդենք մյուսներին: Պիտի լուսավորվենք Քրիստոսով և լույս ու հույս տանք դեռևս Քրիստոսի լույսը չտեսնողներին: Միգուցե մենք երազում ենք նյութական բարիքներ, բայց շատ ու շատ մարդիկ ֆիզիկական և հոգևոր առողջության մասին են երազում, ու մենք պիտի փորձենք օգնել նրանց՝ ձեռք բերելու այդ առողջությունը: Մենք ուրախության մեջ ենք, պիտի աշխատենք, որպեսզի շատ մանուկներ իրենց հայրերի կորստից հետո նույնպես կարողանան ուրախ լինել և ժպտալ: Միգուցե մենք վայելում ենք մեր ծնողների ու զավակների սերը, բայց բազմաթիվ ծնողներ պատերազմի հետևանքով կորցրին իրենց զավակներին, ու բազմաթիվ զավակներ այլևս չեն տեսնի իրենց ծնողներին: Մենք չենք փոխարինի նրանց հարազատներին ու սիրելիներին, բայց կարող ենք զավակի ու ծնողի պես վերաբերվել նրանց ու ձեռք մեկնել՝ սիրելով նրանց: Աստված Ինքը ցույց կտա, թե որտեղ է զգացվում մեր օգնության կարիքը, և մենք պիտի չհապաղենք օգնել նեղության և փորձության մեջ հայտնվածներին:

Այս ամենը անելով՝ մենք կատարած կլինենք Քրիստոսի սիրո պատվիրանը, որ ամենակարևոր առաքելությունն է յուրաքանչյուր քրիստոնյայի համար: Սերը բժշկություն է, և մարդիկ սիրով կարող են բժշկվել, մխիթարվել, զորանալ, գոտեպնդվել, առողջանալ, ուրախանալ, ծիծաղել, հանգստանալ, խաղաղվել: Սիրով մի ամբողջ ժողովուրդ կարող է ոտքի կանգնել: Մարդիկ սիրով միմիայն առաջ են ընթանում: Ամենատարբեր հարցեր սիրով կարող են լուծում գտնել: Երբ սերն է առաջնորդողը, անկեղծությունն է իշխում, կեղծիքը այդտեղ տեղ ունենալ չի կարող: Սիրով կարող են հարթվել խնդիրները, լավանալ վերքերը: Այսքան ցավի ու դառնության մեջ միակ դեղը սերն է, որ պիտի կարողանա մեր հայրենիքի բոլոր անկյուններում բալասան լինել և միավորիչ ուժ: Սերը ջնջում է մեծագույն մեղքերը: Երբ սերը գրավում է մարդու մեղքի տեղը, փրկություն է բերում թե՛ տվյալ մարդուն և թե՛ նրան շրջապատողներին: Երբ ասվում է, որ սերը հրաշքներ է գործում, դրանք լոկ բառեր չեն, դա իրականություն է, որ զգալի է դառնում մարդկանց համար: Սերը ենթադրում է փոխըմբռնում, զոհաբերություն, կառուցում, միասնություն, համախմբում, ապաքինում, բժշկություն, մխիթարություն, հոգու և մարմնի վերածնունդ: Սերը բացառում է խաբեությունը, նենգությունը, նախանձն ու ատելությունը, բամբասանքն ու չարախոսությունը: Ամենակարևորը սերը վերացնում է անտարբերությունը: Սերը ուժ ու զորություն է տալիս հաղթահարելու համար դժվարությունները: Ավետարանական բարի սամարացուն, որ Ինքը Հիսուս Քրիստոսն է, առաջնորդողը սերն էր, այլապես նա ոչինչ չէր անի գրեթե անշնչացած մարդու համար: Մենք էլ պիտի փորձենք նմանվել Նրան և հոգ տանենք կարիքավորներին: Կամ հիշում եք ավետարանական այն դրվագը, երբ բարեկամները իրենց հիվանդին Քրիստոսին ներկայացնելու համար փորեցին այն տան տանիքը, որտեղ գտնվում էր Հիսուս, և որի մուտքը մարդիկ փակել էին, և իջեցրին նրան Քրիստոսի մոտ: Մենք բոլորս ցանկանում ենք, որ մեր երկրում նույնպես, ինչպես այլ երկրներում է, կյանքը փոխվի դեպի լավը: Սերն է, որ հաստատապես փոխելու է մեր կյանքը, դարձնելու ավելի բարի, ավելի քաղցր և ավելի հաճելի: Սիրով շաղախված հայրենյաց քարերը անսասան են, և սիրով բռնված ձեռքերը անքակտելի են:

Սիրելինե՛ր, եկեք այսօր խորհենք սիրո պակասի և դրա լրացման մասին: Անենք մեզանից կախվածն ու հնարավորը մեր հայրենիքի ու հայրենակիցների համար: Ճշմարիտ սերը բացառում է չարն ու վատը, անարդարությունն ու անիրավությունը: Եթե ուզում ենք մեր հայրենիքն ու հայրենակիցներին տեսնել բարօրության մեջ, պիտի դիմենք կենարար սիրո օգնությանը: «Սերը պակասի, կխնդա սատանան», – ասում է Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանը: Երբեմն մարդիկ իրենց սիրո, կատարած բարության և ողորմածության համար զղջում են, որը, անշուշտ, սխալ է, քանի որ սիրո համար երբեք զղջալ պետք չէ, որովհետև սերն ու ողորմածությունն են, որ համարձակ կանգնեցնելու են մեզ Աստծու առաջ:

Շնորհք, սէր և խաղաղութիւն Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի եղիցի ընդ ձեզ, ընդ ամենեսեանսն. Ամեն:

Տեր Վահան քհն. Առաքելյան