Ի պատասխան հարցադրումին, նախ պետք է նշել, որ Սուրբ Գրքում հանդիպող ոչ բոլոր թվերը անպայմանորեն հատուկ խորհուրդ ունեն: Ձկնորսների խմբերը միշտ հաշվում էին այն ձկների քանակը, որը նրանց հաջողվել էր բռնել, որպեսզի հավասար բաշխեին խմբի անդամների միջև: Հովհաննես Ավետարանիչը ընդգծում է այս թիվը, որպեսզի ցույց տա, որ այսչափ ձկներից ուռկանը, այնուամենայնիվ, չպատռվեց և որսը չկորչեց: Այդուհանդերձ, Եկեղեցու հայրաբանական գրականությունը Ավետարանի այս հատվածին մի շարք մեկնություններ է տալիս`այդ թվում խորհրդաբանական և այլաբանական: Սուրբ Կյուրեղ Ալեքսանդրացին այսպես է մեկնում այս թվանիշը. “Հարյուրը, ինչպես ինձ է թվում, և արդարացիորեն է այդպես թվում, ցույց է տալիս հեթանոսների լիությունը, քանզի ամենից ամբողջական թիվը` հարյուրը, կազմվում է տաս տասյնակից, ուստի և մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը նախ ասաց, որ Նա հարյուր ոչխար ունի (Մտթ. 18:12), դրանով ցույց տալով բանական արարածների կատարյալ թիվը, ապա պնդեց, որ լավագույն հողը հարյուրապատիկ պտուղ տվեց (Մրկ. 4:8), մատնանշելով առաքինի հոգու պտղաբերության կատարելությանը: Իսկ հիսունը բերում է այն մտքին, որ խոսքը իսրայելացիների մնացորդի մասին է` ընտրված ըստ շնորհի, քանզի հիսունը հարյուրի կեսն է և թվի մեջ կատարելություն չունի: Իսկ երեքը մեկ թվանշանի մեջ ցույց է տալիս Սուրբ և Համագոյ Երրորդությունը, Ում ուղղված փառաբանությամբ և անդադար օրհնությամբ է յուրացվում և ընկալվում հավատի ուռկանների մեջ որսվածների (այսինքն` քրիստոնյաների) կյանքը”: