«Ահա եկեսցէ ժամ, եւ եկեալ իսկ է, զի ցրվեսջիք յուրաքանչյուր տեղիս եւ Զիս միայն թողուցուք, եւ չեմ միայն, զի Հայր ընդ Իս է» (Հովհ. 16:32): Երբ մարդը վճռում է իր անձը նվիրել ճշմարտությանը կամ արդարությանը, երբ աշխարհիկ փառքերը իրենից թոթափելով՝ նոր ուղով է ընթանում, որը տանում է դեպի հավիտենականը, ուշ, թե շուտ միայնակ է մնում աշխարհում: Ամեն մի ճշմարտություն, ամեն մի նորություն նախապես չի ընդունվում, այլ ատելության և հայհոյանքի առարկա է դառնում: .....

«Եթե ոչ լվացից (ը)զքեզ, ոչ ունիս ընդ Իս մաս» (Հովհ. 13:8) Հիսուսը զգալով, որ մոտեցել է Իր մահվան վայրկյանը, աշակերտներից երկուսին՝ Պետրոսին և Հովհաննեսին, հանձնարարեց, որպեսզի Երուսաղեմ գնան՝ զատկական ընթրիքը պատրաստելու և նրանց ասաց. «Գնացեք քաղաք և սափորն ուսին մի մարդու պիտի հանդիպեք, նրան ասացեք. «Վարդապետն ասում է ժամանակս մոտեցել է, քո տանը պիտի անեմ Զատիկը»»: Ինչ, որ Հիսուսը պատվիրեց՝ աշակերտները սիրով կատարեցին: Եվ .....

«Զի ոչ ետ Աստված ի բարկություն, այլ ի փրկություն կենդանության ի ձեռն Տեառն մերո Հիսուսի Քրիստոսի»: (Ա Թես. 5:9)   Աստված չի սահմանել, որպեսզի մենք բարկության առարկաներ լինենք, այլ փրկության: Հին Կտակարանի պատմության մեջ՝ որտեղ Աստծո գործերը պատմվում են այնքան հրաշալի և մեծասքանչ տեսարաններով, Աստված ներկայանում է որպես Իր սիրելի ժողովրդի՝ Իսրայելի պաշտպան, և Իր զորավոր աջով ամեն ժամ հսկում է նրան կատարելության հասցնելու համար: .....

«Սիրեսցես զՏեր Աստված քո յամենայն սրտէ քումմէ եւ յամենայն անձէ քումմէ եւ յամենայն մտաց քոց: Այս է մեծ և առաջին պատուիրան: Եւ երկրորդն՝ նման սմին. սիրեսցես զընկեր քո իբրև զանձն քո: Յայս երկուս պատուիրանս ամենայն օրէնք եւ մարգարէք կախեալ կան» (Մտթ. 22:37-40): Հիսուսը հանդիսավորությամբ Երուսաղեմ էր մտել և ժողովրդի կողմից օվսաննաներով դիմավորվել: Փարիսեցիներն ու սադուկեցիները հաջորդաբար գալիս, գտնում էին Նրան Տաճարում և նենգ հարցադրումներ .....

«Աստված սեր է» (Ա Հովհ. 4:16) Ինչպես շատերին է հայտնի, քրիստոնյա գիտնական Իսահակ Նյուտոնն էր, որ եղավ ձգողական ուժի գոյության հայտնագործողը, նա էր, որ պարզեց և ճշտեց անհամար մեծ և փոքր լուսատուների միմյանց հանդեպ ձգողականությամբ ունեցած կապը, նա էր, որ հայտնագործեց, որ ամենաչնչին հյուլեներն իսկ ձգողական ուժով միմյանց հետ կապակցված են: Նյուտոնի այս կարևոր հայտնագործությունից և իր բանաձևումը մարդկանց բացատրելուց, ապացուցելուց շա՜տ .....

«Տեսէ՛ք եւ զգոյշ լերուք յամենայն ագահութենէ» (Ղուկ. 12:15) Ընդհանրապես կարծիք կա, որ քրիստոնեական կրոնը իր սահմաններից վտարել է հարստությունը, թե քրիստոնեությունը՝ աշխարհուրացություն ասելով [քարոզելով]՝ միայն ճգնավորություն և աղքատություն է հանձնարարում: Եվ իրոք, եթե Ավետարանին մակերևութային մի հայացք նետենք, առանց մանրամասն ուսումնասիրելու, պիտի համարենք, թե այս ասվածը [խոսքը] ստույգ է: Սակայն պիտի իմանանք, որ քրիստոնեությունը .....

«Ո՞չ գիտէք եթէ տաճար էք Աստուծոյ, եւ Հոգի Աստծոյ բնակեալ է ի ձեզ: Եթէ ոք զՏաճար Աստծո ապականէ. ապականեսցէ զնա Աստուած. զի տաճար Աստծոյ սուրբ է, որ էք դուք» (Ա. Կորնթ. 3:16-17):   Նոր Ուխտի շնորհի տակ ապրող հավատացյալները Կենդանի Աստծո տաճար լինելու նվիրական իրավունք են ստացել: Այսպիսի իրավունք մարդուն չեն տվել ո՛չ հին ազգերը, ո՛չ հին կրոնները և ո՛չ էլ հին լեզուները: Այսպիսի հայտարարության ո՛չ քնարերգության և ո՛չ էլ փիլիսոփայության .....

«Լույս, որը կլինի հայտնություն հեթանոսների համար և փառք՝ Իսրայելի ժողովրդի համար» (Ղուկ. Բ 32)   Հիսուսի ծնունդից անցել էր քառասուն օր: Մովսիսական օրենքի համաձայն, Մարիամը և Հովսեփը Նրան Տիրոջը ներկայացնելու համար Երուսաղեմի տաճար տարան և այս առիթով, տաճարին նվիրելու մեկ զույգ տատրակ կամ աղավնի տարան, քանի որ աղքատ էին: Այնտեղ բարեպաշտ և աստվածավախ մի մարդ կար՝ անունը Սիմեոն. սա սպասում էր Իսրայելի մխիթարությանը և քանի որ Աստծո .....

«Սիրեցե՛ք զճշմարտություն» (Զաք. 8:19) Հասարակության ներսում համերաշխ ապրելու համար անհրաժեշտ է, որ այն կազմող մարդիկ միմյանց հանդեպ վստահություն ունենան, որտեղ վստահությունը պակասում է, այնտեղ հասարակական հարաբերությունները կնճռոտվում են: Այդ վստահությունը ճշմարտախոսությունից է ներշնչվում, գալիս: Ճշմարտությունը, որպես մարդկային հասարակարգի հաստատուն հիմք, հաստատուն և կանգուն է պահում իր վրա բարոյականության շենքերը [կառույցները]: .....

«Յորժամ առնիցես ճաշ կամ ընթրիս, մի՛ կոչեր զբարեկամս քո եւ մի՛ զեղբարս քո, եւ մի՛ զազգականս քո եւ մի՛ զդրացիս քո, եւ մի՛ զմեծամեծս: …Այլ յորժամ առնիցես ընդունելութիւն, կոչեա՛ զաղքատս եւ զխեղս, զկաղս եւ զկոյրս, եւ երանելի լինիցիս» (Ղուկ. 14:12, 13) Ընդհանրապես քարոզիչները Քրիստոսին ներկայացնում են կամ Խաչի վրա, կամ այն լեռան վրա, որի վրայից Աստծո թագավորության գալուստը հայտարարեց, կամ աշակերտների հետ Թաբոր լեռան վրա, որտեղ իր փառքը ճառագեց: .....

«Ինչպէս իմաստուններ ժամանակն օգտագործեցեք» (եփես. 5.16)   Ինչպես գետը բաղկացած է ջրի կաթիլներից, այդպես էլ մեր կյանքը բաղկացած է ժամանակի ամենափոքր մասնիկներից՝ ժամեր, վայրկյաններ և ակնթարթներ: Եթե ժամանակի այդ փոքրիկ մասնիկների արժեքը չգիտենք և ունայն ենք ացկացնում [այն], մեր կյանքն էլ է դատարկ և ունայն լինում: Մարդու կյանքը, ինչ տարիքի էլ որ լինի [նա], միշտ անցյալին է կապված, եթե անցյալի նշանակությունն ու արժեքն իմացել է և թափուր .....

«…բայց լաւ է նախանձաւոր լինել ի բարիս յամենայն ժամ…» (Գաղ. 4:18) Աշխարհի թշվառությունները և ցավերը մեղմացնող բալասանը բարեգործությունն է: Եթե մարդու ներսում բարու հանդեպ նախանձախնդրության ձգտումը չլիներ` աշխարհը վշտի ու սգի իրական հովիտ պիտի դառնար: Ընդհանրապես ամեն մարդ ունի այնպիսի վայրկյաններ, երբ պաշտպան է կանգնում բարուն և ցանկանում է բարին մտածել և գործել: Կան այնպիսիք, որ բարի սիրտ ունեն, բայց իրենց լեզվի [պատճառով] այնպիսի .....

«…Վարեցաւ Հիսուս յանապատ ի Հոգւոյն փորձուել ի սատանայէ» (Մտթ. 4:1): Հիսուսն իր մկրտությունից հետո, Սուրբ Հոգով լցված, հեռացավ Հորդանանի գեղեցիկ ափերից և նույն Հոգու ազդեցությամբ գնաց դեպի անապատ, և այնտեղ, ինչպես ժամանակին Մովսեսը Սինայի բարձունքին և Եղիան իր առանձնության մեջ, քառասուն օր ծոմ պահեց: Ինքը, որ Հորդանանի ափերն էր եկել ընդունելու համար Իր Աստվածային պաշտոնը, որպես գերագույն Քահանա, Նոր Ուխտի Թագավոր ու Մարգարե, պետք .....

«Ստուգե՛ք վասն մանկան» (Մտթ. 2:8) Ծնվել էր Քրիստոս, Նրա աստղը փայլում էր երկնքում, մի աստղ, որը դեպի խաղաղություն, ճշմարտություն, արդարություն ու սրբություն է առաջնորդում, որը մարդկանց սրտերում սփռվող հաշտության և հաճության խորհրդանիշն է, մի աստղ, որը սառնամանիքի և խավարի մեջ կարող է ջերմ լույս և [տաք] հոսանք բխեցնել: Ի՜նչ հիանալի երևույթ. մյուս կողմից էլ հրեշտակներն իրենց հերթին իջնում և բարձրանում էին, երգում և բերկրում էին այն մանկան .....

«Ինչո՞ւ ինձ բարի ես կոչում. ոչ ոք բարի չէ, այլ միայն՝ Աստված» (Ղուկ. 18:19)   Այն անհուն հոգին, որի խոհունությունն ու իմացականությունը չափ ու սահման չունի, որն ամեն ինչի մասին խորհում է և ամեն ինչի մեջ խորամուխ է լինում, որն առանց դույզն ինչ դժվարության ամեն տեղ ներկա է, որը իրենում պարունակում է այն գերագույն և վեհագույն կարողությունները և հատկությունները, որոնց երբեք չենք հանդիպում երկրային արարածների մոտ, անվանում ենք Աստված: Աստծո .....